İnsan, hafızasının sandığından çok daha kırılgan bir varlıktır. Yaşanan her şey, sanki ruhun ince bir perdesine işlenir; güzel anılar renkli nakışlar gibi dururken, acılar koyu lekeler bırakır. Bazen bir bakış, bazen bir koku, bazen de sokaktan geçen tanıdık bir şarkı, yıllar önce yaşanmış bir acıyı olduğu gibi karşımıza çıkarır. Kalp, o anı yeniden yaşar; tıpkı dün olmuş gibi, tıpkı yara hâlâ taze gibi biz, hatırlamanın bir erdem olduğuna inandırılmışız. “Unutma” deriz, “hatırla” deriz, geçmişi diri tutarız. Ama kimse bize şunu söylemez: Bazen unutmamak, kendi kendini yaralamaktır. Hafızamızda sakladığımız her kırık, her........

© Hürses