Türk toplumunda misafirlik, sadece kapıyı çalıp içeri girmek değildir; bir niyetin, bir gönlün ve bir bağın ifadesidir. Misafir, “Tanrı misafiri” sayılır; ev sahibi ise imkânı ölçüsünde değil, gönlü ölçüsünde ağırlar. Sofrada az olan çoğalır, yorgunluklar ertelenir, zaman biraz yavaşlar. Misafirlik, bireysel değil kolektif bir hafızanın parçasıdır.

Bu kültür, uzun yıllar boyunca toplumsal dayanışmanın görünmeyen omurgası oldu. Komşuluk ilişkilerini canlı tuttu, akrabalığı formaliteden çıkarıp gerçek bir bağa dönüştürdü. Misafirliğe gidilen evde sadece çay içilmezdi; dertler paylaşılır, sevinçler çoğalır, yalnızlık fark edilirdi. Bir evde ışık yanıyorsa, orada hayat vardı. Ancak bugün bu kültür, sessizce geri çekiliyor. Şehirleşme,........

© Hürses