YALIN AYAK |
Ağırdır uyuyamamak. Uykunun giderek, hayatının coğrafyasını terk etmesi.
Çok az kişi bilir omurgasız acılarımı. Belki bu nedenle çoğu insan, göz ucuyla bakar köhnemiş yaralarıma.
Niteliksiz bir dünya kurdum vaktiyle, boşboğazlık ettim, konuştum küçücük insanlara.
Katlandım, rastlantıların hapishanesine ve yaşamın giderek üstümü saran gri karartısına.
Kaçmak istedim, gırtlağıma düğümlenmiş tanıklardan.
Yadırganmayayım diye utançlı bir fısıltıyla konuştum.
Neden çok yakınım sık sık buharlı akşamlara, gürültücü cinnetlere bilemedim hiç.
Yüzümde barbar bir gerçeklik var. Gözlerimde........