Herkes aynı koşullarda büyüyüp, aynı ihtiyaçlar ve aynı yetkinliklerle yaşamıyor. Hayat, sandığımız gibi kalıplarla açıklanabilecek bir şey değil; aksine kalıpların dışında gelişen koca bir alan. Çoğunlukla kalıplar, maskeleri de beraberinde getiriyor.

Beklentilerimizi kendi deneyim ve gözlem kümemizden ibaret sanmamalıyız. Başka hayatların, başka yaşantıların, başka dinamiklerin hayatlarımıza başkalaşma katmaktan öte, bilinmeyen bir çeşitlilik de katabileceğine ihtimal vermeliyiz. Evet, ihtimal vermeliyiz; biz hiçbir şeye ihtimal vermiyoruz. İhtimal vermemek, potansiyelleri ve fırsatları görmenin ve değerlendirmenin önüne geçiyor. Sanrılarımız bizi varsayımlarımıza kavuşturmuyor; özlemlerimize kavuşmaya ve kavuşamadığımızda ise hemhâl olmaya ihtiyacımız var.

Peki varsayım ve sanrılarla kapasitemizi, potansiyellerimizi ve fırsat kümemizi sınırlamanın önüne nasıl geçebiliriz?

Öncelikle hayatın kendimizden ibaret olmadığını, bizim dışımızda da ihtimaller olduğunu kabul etmek gerekir. Bu, yaşadığımız ve yaşayacağımız çıkmazların dışında yolların farkına varmamızı, bulmamızı sağlar. Hayatın beklenti ve kaygılarımızın dışında yaşanan bir evren olduğunu kabul etmeliyiz. Bir şeyleri onaylamasak da kabul etmekten başlamamız gerekir; aksi takdirde bu bizi gerçeklikten koparır. Bir iş ortağımızın, bizim vazgeçmeyeceğimiz bir konuda geri........

© Hürses