Yeşim Hanım merhaba; on yıllık evliliğimi bitirme aşamasındayım. Eşim beni aldattığı için boşanıyoruz. Bu evlilikten 7 ve 4 yaşlarında iki çocuğumuz var. Evlendikten sonra eşimin isteğiyle çalışmayı bıraktım ve yıllardır kendi gelirim olmadı. Şimdi anlaşmalı boşanma konuşuyoruz ancak eşimin teklif ettiği nafaka miktarıyla çocuklarımla birlikte hayatımı sürdürmem neredeyse imkânsız görünüyor. En çok da çocuklarım için endişeleniyorum. Onlara maddi olarak daha iyi şartlar sunamayacağımı düşündüğüm için velayetlerini babalarına bırakmayı düşünüyorum. Bir anne olarak bunu düşünmek bile canımı çok yakıyor. Sanki onları bırakıyormuşum gibi hissediyorum ama diğer yandan da sırf benim yanımda kalsınlar diye daha zor koşullarda büyümelerini istemiyorum. Geceleri uyuyamıyorum sürekli aynı soruları düşünüyorum. İleride çocuklarım bu kararı anlayışla karşılar mı, yoksa beni onları istememiş ya da terk etmiş gibi mi görürler? Bir anne olarak çocuklarımın geleceği için böyle bir fedakârlık yaptığımda doğru olanı mı yapmış olacak mıyım? Görüşlerinizi paylaşıp yol gösterirseniz çok sevinirim.

Yeşim Tijen’in cevabı:

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili okurum;

Mesafeler uzaktan uzağa sevmeye değil ama dokunmaya engeldir. Saçlarını okşayıp, sevip, öpemeyeceğiniz çocuklarınıza “Uzaktan uzağa anneliğinizi nasıl hissettireceksiniz?” diye kendi kendime düşündüm ve dedim ki: Yok hiçbir çocuğa uzaktan uzağa annelik yetmez. Hafta sonu anneleriyle olacaklar ve bundan mutlu olacaklar. Buna gerçekten inanabiliyor musunuz? Bugün hissettikleri eksiklikleri yarın anlamlandıracaklar ve çok şeyde eksik kaldıklarını görecekler. Sonra haliyle size kırgın, kızgın olacaklar bir gün bu kırgınlıklarını kızgınlıklarını mutlaka duyacaksınızdır. Onun için sizin ki sadece sanmak, kendi kendinizi kandırmak. Hâlbuki anneliği acısıyla, tatlısıyla, zorluğuyla ama çocuklarınızla dibine kadar yaşamayı göze almanızı beklerdim. Benim zihniyetime sizin annelik tarzınız, hayat planınız ters yavrum. O planda sadece siz varsınız sonra çocuklarımı alabilirim düşüncesi bile yok. Oysa annelik muhteşem bir duygu. Doğru... Annelik... Biraz insanüstü bir çaba gerektiriyor; herkesin becerebildiğince, aklının yettiğince, şartları elverdiğince gerçekleştirdiği annelik… Bu yüzden de hiçbir zaman hiçbir anneye yeterli gelmiyor. Üzerinize geçirdiğiniz annelik elbisenizde hep eksik hissedebiliyorsunuz, sanki ufacık bir sökük var gibi gelebiliyor. Ne kadar annelik yapsanız “Daha çok daha çok ne yapabilirdim?” sorgusu içinde oluyorsunuz. Ya siz çocuklarınızı babalarına bırakınca annelik elbisenizdeki sökük size küçük mü gözükecek? Yoksa “Ne kadar büyük bir sökük varmış, ben nasıl........

© HTHayat