Bu his birçok annenin yaşadığı bir şey mi?

Yeşim Hanım; ben bir anneyim. Bu sıralar içimde beni rahatsız eden bir duyguyla boğuşuyorum. Çocuğum babasına karşı inanılmaz bir sevgi ve bağlılık gösteriyor. Onu görünce gözleri parlıyor, sürekli onunla vakit geçirmek istiyor. Benimle de elbette iyi ama aramızdaki bağın eskisi kadar güçlü olmadığını hissediyorum. Bazen babasına sarıldığında, bana bakmadan gülüştüklerinde içimde küçük bir sızı hissediyorum. Bu kıskançlık mı bilmiyorum ama “neden beni o kadar heyecanla karşılamıyor?” diye düşünmeden edemiyorum. Kendime kızıyorum çünkü bir anne olarak çocuğumun mutluluğuna sevinmem gerekirken, bazen bu duygularımı bastıramıyorum. Acaba bu his normal mi, birçok annenin yaşadığı bir şey mi, yoksa bende bir eksiklik mi var? Bir anne olarak sevgi paylaşımında neden bu kadar hassaslaşıyoruz? İnsanlar belki yadırgarlar diye eşime, dostuma da soramıyorum. Bu nedenle sizin görüşleriniz hem bir anne hem de bir yazar olarak cevabınızı bekliyorum.

Yeşim Tijen'in cevabı:

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili okurum; güldürdünüz beni yani diyorsunuz ki çocuğumu ben doğurdum, bir tek bana ait. Sizi kınayamam bence bütün anneler içlerinden çocuklarım bana ait diye geçiriyorlardır hatta dıştan da söyleyenlerde vardır. Size bir sır vereyim mi? Ben de........

© HTHayat