Ben hala onun bıraktığı yerde bekliyorum

Merhaba Yeşim Hanım, dört yıl süren bir ilişkim vardı. Başlarda her şey güzeldi, birbirimizi gerçekten anladığımızı düşünüyordum. Ama zamanla aramızda kıskançlıklar, küçük tartışmalar, kırgınlıklar birikmeye başladı. Başta geçer sanıyorduk ama her seferinde biraz daha yıprandık. Bir noktadan sonra sevgi bile yetmemeye başladı. Kavgalar arttı, sözler sertleşti, sessizlikler uzadı. En sonunda ikimiz de dayanamadık ve yollarımızı ayırdık. Kolay olmadı. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum ama yine de bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim.Ayrılığımızın üzerinden bir yıl geçti. Dile kolay bir yıl. Sanki bir yanım orada, onun yanında kaldı. Kendi içimde hep bir eksik parça taşıyorum gibi. Hayat normal akışında sürüyor gibi görünse de ben çoğu sabah içimde bir boşlukla uyanıyorum. Dışarıdan bakınca her şey yolundaymış gibi… Ama akşam olunca, sessizlik çöktüğünde, insanın içine kendi sesi düşüyor. Ve ben o sessizlikte hep onu düşünüyorum. Nerede, kimle, nasıl, mutlu mu, gülüyor mu? “Beni hatırlıyor mu?” diye bile düşünüyorum bazen.Geçenlerde ortak arkadaşlarımızdan birinden duydum; onun hayatına biri girmiş. Kalbim o an öyle bir sıkıştı ki nefes almakta zorlandım. Sanki bir kez daha terk edilmişim gibi hissettim. Onun bir başkasıyla gülüyor olma ihtimali, en az ilk ayrılığımız kadar acı verdi bana. Kafamın içinde aynı cümle dönüp duruyor: “Demek ki o unuttu.” O unutmuşken, ben neden hâlâ burada, o anıların içinde sıkışıp kaldım? Yeşim Hanım, neden bazı insanlar kolayca devam edebiliyor da bazıları yerinden kıpırdayamıyor? Neden birinin hayatına girmesi, sanki benim varlığımı tamamen silmiş gibi hissettiriyor? Ben bazen onu özlemiyorum sanıyorum. Günüm güzel geçiyor,........

© HTHayat