Yeşim hanım merhaba; size bir yazı yazmıştım onun hakkında tekrardan fikirlerinize ihtiyacım var. Sayfanızda paylaştığınız “Yaptığım şey sadakatsizlik mi?” sorusu adı altında yazımla ilgili danışmak istiyorum. Ben bunu size yazdıktan sonra bu olayı eşime anlattım çünkü dayanamadım artık. Vicdanım sussun diye anlatmadım birini aptal yerine koymaktansa eşimi kaybetmeyi göze alıp anlatmayı tercih ettim ama keşke beni kapının önüne koysaydı, cezalandırsaydı, vursaydı belki yaptığım şeyin bedelini ödemiş gibi hissederdim… Anlatmama rağmen kendimi asla affedemedim; eminim kapının önüne de koysa boşansa da ben yine kendimi affedemezdim çünkü yapamıyorum affedilecek gibi değilmiş gibi geliyor. Aylarca ağlama krizlerim ve intihar düşüncelerim oldu hala daha aynıyım. Yeşim Hanım kendimi asla affedemedim ve temiz hissetmiyorum. Nedenini bilmiyorum beynimde sürekli kötü düşünceler (Bebeğin babası başka biri tarzı veya her baktığım, konuştuğum insana bir şey mi hissediyorum? gibi düşüneler, çok uçlarda şeyler) dolaşıyor. Bir ara sürekli kaçıp kurtulmak istedim, dünyanın sonu gelmiş gibiydi… Kadın sığınmaya gitmeyi bile düşündüm. Çok kötü hissediyordum hala hissediyorum. Bu olayı bazı platformlarda anlattım Yeşim Hanım, oradaki insanlarla konuştum, çok ağır hakaretlerle karşılaştım. Yaptığım şeyin doğruluğunu, yanlışlığını sürekli onay alma çabasındaydım. Psikolojim çok bozuldu. Farklı yanaşanlar oldu o platformlarda bu beni daha çok tetikledi. Sonrasında geçmişte başka ne gibi hatalarım var diye didik didik düşündüm. Fabrikada çalıştığım zamanlardaki hareketlerim, bakışlarım, tavırlarım bu sefer yanlış gelmeye başladı. Niyetimi sorgulamaktan yoruldum ama gerçekten bilinçsiz bir şekilde evlilik nedir? Evli biri nasıl davranır? Bunu bilmeden evlenmişim. Dediğim gibi ben eşime anlattım ama eşim hiçbir şey demedi iyi veya kötü ama içten içe biliyorum beni affedemeyeceğini… Haklı da zaten. Bir şey olmamış gibi o devam etse bile ben edemiyorum. Hem kendimi rezil ettim hem eşimi… Bunu eşime anlattıktan sonra sadece bir kere ağladığını gördüm; ben de oturup onunla ağladım. Her gece uyuduğunda eşimin sadece kokusu ile ayakta kalmaya çalışıyorum o zamanki duygularımla ve aitlik, bağlılık, sadakat bunların bilincinde bile değildim. Körelmişti çünkü kavgadan, kaostan ama ne olursa olsun olmamalıydı. Normal bir sohbet bile karşı cinsle olmaması gerek evlilikte bunu fark ettim. 21 geç oldu bazı şeyler için ama en azından hayatımda sadakatin ne kadar değerli olduğunu anladım. İçimi kemiren şeylerden biri de sadece eşimin gözünde aldatan kadın olarak değil ailesi duysa onların da gözünde “Aldatan, namussuz” olurum. Dışarıdaki insanlar duysa bana nasıl bakarlar bilmiyorum, toplum bu konuda çok acımasız… Herkes mükemmel evliliklerinde. Eşime göre evlilikte her şeye katlanılır ama karşı cins ile olan hiçbir şey affedilemez. Ona göre toplum algısı da böyle… Ben hala aynıyım eşime karşı evimde, yuvamda… Dışarı çıkmıyorum kendimi iyice eve kapattım; sosyal medyalarımı kapattım, kendimi sadece çocuğuma adamayı düşünüyorum. Diğer yanım eşimin onurunu gururunu düşünüyor, “Kendinden kurtar sen onu hak etmiyorsun” diyor çünkü iyi şeyleri daha ağır basıyor yüreğimde. Eşim neredeyse 4 aydır falan esrar içiyor bu olayı anlattıktan sonra başladı içmeye ve ben en son “Artık istemiyorum içmeni” dedim bana daha öncesinde böyle bir alışkanlığını olmadığını, arada tek tük içtiğini ama bu olay sonrasında kafasını susturamadığını söyledi. Bu olayları öne sürüyor, beni suçluyor ve sürekli içiyor. Ben zaten uzun zamandır kendimi suçlamaktan, ağlamaktan, harap etmekten gücüm kalmadı. Çocuğum doğacak ona layık olduğumu düşünmüyorum. Destek olarak bir tek annem var bu olayı anneme anlattığımda bana sinirlenmedi, bağırmadı; her anne gibi bağrına bastı ama anlattığım o platformlardaki insanlar “Böyle şeylerde böyle davranılmaz”, “Ablanın, annenin, eşinin yerinde........

© HTHayat