İnsan fark etmeden kendinden uzaklaşır.

Bazen beklentiler, bazen roller, bazen de içindeki karmaşık duygular onu yavaş yavaş dışarı taşır. Kalabalıkların içinde başkalarının hayatına yetişmeye çalışırken kendi sesini duymaz olur. Ne istediğini, ne hissettiğini, bazen kim olduğunu bile sormadan yaşar gider.

Kendine ait olmayan hayatların içinde kendine ait olmayan maskeler takar. Bir yerdegüçlü görünmesi gerekir, bir yerde anlayışlı, bir yerde sakin…Ana, baba…Çalışan, patron…Amir, memur…

Maskeler çoğalır, roller birbirine karışır. Başkalarının görmek istediği kişiyedönüşürken kendi yüzünü unutmaya başlar.

Nilgün Marmara’nın: “Maskelerinizi kuşanıp, yalanlarınızıçoğaltın;

Hepiniz mezarısınız kendinizin.” dizelerindeki gibi mezarlarımızı kazarız.

İnsanın kendine kurduğu en büyük mezar, kendi gerçeğinden uzaklaşmasıdır.Başkalarına anlattığı yalanlar veya sahte yaşamlar zamanla kendine söylediğiyalanlara döner. Sahte yaşamlarımıza gerçek ölü ruhlarımızı gömeriz.

Dışarıdan kalabalığın içinde mutlu görünürüz ama aslında ruhlarımız kavrulmaktadır.Kendimize yabancı ama başkalarının takdiri için yaşanan bu........

© HalkTV