"Rüzgârları rahmeti öncesinde müjdeci olarak gönderen O'dur. Nitekim bunlar ağır bulutları taşıdıklarında onları ölü bir beldeye iletiriz. Onlardan su indirir ve onunla her tür ürün çıkarırız. İşte ölüleri de böyle çıkarırız. Umulur ki öğüt alırsınız." (el-A`râf 7/57)

Asrımızda insan, pencereleri beton binalara açılan yapay dünyasında, başını gökyüzüne kaldırmayı çoktan unuttu. Mevsimlerin geçişini, rüzgârın uğultusunu veya gökten süzülen yağmuru sadece günlük planlarını etkileyen alışıla gelmiş birer “hava durumu” verisi olarak gören dünyevi akıl, tabiattan neredeyse tamamen uzaklaştı. Oysa A’râf sûresinin 57. ayeti, insanın dikkatini gökyüzünde ve yeryüzünde gerçekleşen ilahî kudret tecellilerine yöneltir. Bu ayet, rüzgârların esmesi ve yağmurun yağması gibi tabiat olaylarına dikkat çeker. Bu olaylar, ölümden sonra dirilişin mümkün olduğuna dair kevnî bir delil olarak sunulur.

Rahmetin Müjdecisi Olarak Rüzgârlar

Ayette rüzgârlar ilahî rahmetin öncüleri olarak zikredilir. Ebüssuûd Efendi’ye göre sabâ rüzgârı bulutları harekete geçirir, kuzey rüzgârı onları toplar, güney rüzgârı yağmurlarını boşaltmalarını sağlar, debûr rüzgârı ise onları dağıtır.1 Onun bu yorumu ayette çoğul olarak zikredilen rüzgârların yağmurun meydana geliş sürecindeki farklı işlevlerine dikkat çekmektedir. Rüzgârlar, suyla ağırlaşmış bulutları (سَحَابًا ثِقَالًا) taşırken, Nesefî, ekallet (أَقَلَّتْ) kelimesinin “taşımak ve kaldırmak” anlamına geldiğini belirttikten sonra iklâl ile kıllet arasındaki ilişkiye dikkat çeker ve bir yükü kaldırmaya muktedir olanın, kaldırdığı şeyi hafif gördüğünü ifade eder.2 Bu dilsel incelik, ilahî kudret açısından düşünüldüğünde, suyla ağırlaşmış bulutların dahi kolaylıkla sevk edildiğini düşündürmektedir. Modern bilim, bulutların havada nasıl asılı kaldığını ve rüzgârın aşılayıcı gücünü fiziksel formüllerle açıklarken, Kur’an bu kanunların arkasındaki yegâne fail-i muhtarı3 göstererek aklı hayrete ve teslimiyete sevk........

© Haksöz