Savaşı bitiren her hamleye ‘şükür’ diyecek noktadayız. Ancak küresel diplomasi endüstrisinin"tarihi barış" paketinde o kadar çok göz bağcılığı ve ambalaj gıcırtısı var ki, iki laf etmeden geçmek nâmümkün.

Donald Trump Twitter’dan büyük harflerle "PETROL AKACAK, DÜNYA KAZANDI!" ilanları verirken, İsviçre’deki imza törenine doğru ilerleyen Mutabakat Zaptı’nın (MoU) satır araları bize bambaşka bir matematik anlatıyor.

O da şu: Hürmüz’de sıfıra sıfır, elde var Mücteba

Yaşanan süreç "zafer" değil, "asimetrik fiyasko”….

“NE KESTİK KOÇ, NE YEDİK HİÇ“

Pentagon koridorlarında ve Beltway analistleri arasında şu an en çok fısıldanan soru çok basit: "Biz bu savaşa neden girdik?"

Savaştan önce Hürmüz Boğazı uluslararası ticarete açıktı, petrol varil fiyatı stabil bir bantta seyrediyordu ve küresel tedarik zinciri çalışıyordu. Trump yönetimi, İran’ın belini tamamen kırma ve Ortadoğu’da "rejimi sıfırlama" iddiasıyla düğmeye bastı.

Günün sonunda masaya konan İslamabad Mutabakatı ise kelimenin tam anlamıyla bir geri vites belgesi.

Brookings ve Carnegie başta olmak üzere Batılı düşünce kuruluşlarından gelen ilk analizler durumu özetliyor. Aylarca süren bombardımanın ardından elde edilen tek şey, İran’ın uranyumunu 60 gün içinde seyreltme sözü vermesi. Bu söz zaten 2015’teki nükleer anlaşmada (JCPOA) elimizde vardı.

ABD, Trump’ın iç siyasete satacağı bir 'anlaşma' illüzyonu uğruna, başladığı........

© Habertürk