Bugünlerde Türkiye’nin gündemine –belki de kasıtlı olarak sessiz sedasız– sokulan bir konu var: Katolik dünyasının ruhani lideri Papa’nın sır ziyareti ve Hristiyanlık tarihinin en kritik dönüm noktalarından biri olan İznik’te (Nicaea) düzenlediği ayin.

Çoğunluk bunu “turistik bir ziyaret” ya da “dinler arası hoşgörü” ambalajıyla izliyor. Oysa masadaki dosya, bir ibadetten çok daha fazlası. Mesele, teolojik bir ritüel değil, teopolitik bir hamle. Gelin, vitrindeki o süslü “barış güvercinlerini” kenara itip arkadaki satranç tahtasına bakalım.

Önce hafızamızı tazeleyelim. Neden İznik?

Yıl MS 325… Roma İmparatoru I. Constantinus, Hristiyanlık içindeki büyük kavgayı bitirmek için İznik’te Birinci Konsil’i topladı. Bugün Hristiyanlığın temel amentüsü olan “İsa’nın tanrısallığı” burada kabul edildi. Yani İznik, Hristiyan teolojisinin kurucu başkentidir. Batı için Kudüs neyse, Vatikan neyse, teolojik hafıza açısından İznik odur.

Peki, aradan geçen 1700 yıl sonra Papa neden tam da şimdi, Türkiye’nin en kırılgan olduğu, ekonomik ve sosyolojik fay hatlarının gerildiği bir dönemde İznik’te bir “şov” yapmaya hazırlanıyor?

Burada iki katmanlı bir strateji var. Birincisi, Batı’nın Türkiye üzerindeki “kültürel hak iddia etme” projesidir. Yıllardır Fener Rum Patrikhanesi üzerinden yürütülen “ekümeniklik” tartışmalarını biliyorsunuz. Lozan Antlaşması’na göre Fener Rum Patrikhanesi, Fatih Kaymakamlığı’na bağlı bir dinî kurumdur. Ancak fiilî durum, Lozan’ı delik deşik etmek üzerine kurulu. Papa’nın bu ziyareti, Bartholomeos’un “ekümenik” (evrensel) sıfatını meşrulaştıran, Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik haklarını by-pass eden bir “devlet başkanı protokolü” dayatmasıdır.

Tam bu noktada sahnenin en dikkat çekici itirazı yükseliyor. Kimden mi? Çoğu kişinin varlığından bile bihaber olduğu, ancak Kurtuluş Savaşı’nın en kritik anlarında Mustafa Kemal’in yanında duran Türk........

© Haberton