Bu yüzyıl, Avrupa’nın din üzerinden parçalandığı bir dönemdi. Katolik Kilisesi’nin mutlak hâkimiyeti sarsılıyor, Martin Luther’in başlattığı Reform hareketi kıtayı derinden sarsıyordu. Protestanlık sadece yeni bir mezhep değil, aynı zamanda siyasi bir başkaldırıydı. Krallar, prensler ve imparatorluklar bu kırılmanın tarafı hâline gelmişti.

Bu karmaşanın ortasında Osmanlı vardı.

Kanuni Sultan Süleyman döneminde Osmanlı, Avrupa’yı yalnızca askerî bir hedef olarak görmüyordu. Asıl mesele, Avrupa’da tek bir gücün hâkim olmamasıydı. Katolik Habsburg Hanedanı’nın hem siyasi hem dinî üstünlüğü ele geçirmesi, Osmanlı için ciddi bir tehditti. Çünkü birleşmiş bir Avrupa, er ya da geç gözünü İstanbul’a çevirecekti.

Bu yüzden Osmanlı, mezhepler arasında taraf tutmadı; denge kurdu.

Fransa’nın desteklenmesi bu politikanın en........

© Haberton