Arkadaşım, danışman, asansör ve mevki sahibi bir çift |
Mevkilerin ve makamların gönüllü köleleri olmuş; insanların en aç gözlü olanları. İnsana insan olduğu için değer vermek günümüz toplumunda saçma bir durum olmuş gibi. Yunus Emre gibi güzel insanların iyilik ve doğruluk üzerine kurmuş oldukları hayatlarını dinledik ve onların nasihatleri ile büyütüldük. Fakat bazı kulaklar sağır olmuş ve karanlık renklere teslim etmiş ruhlarını.
Geçen arkadaşımla parkta yürüyorduk ve canının çok sıkkın olduğu her halinden belliydi. Sağlık kurumlarından birinde çalışıyordu, işini seven ve aynı zamanda çalışkan biriydi arkadaşım. Ak düşmüş dağınık saçlarını soğuk rüzgârın etkisinden korumaya çalışıyordu sağ eliyle. Yaklaşık üç ay önce eşinden boşanmıştı ve o günden beridir saçları gün geçtikçe beyaza teslim oluyordu. Cidden bazı insanların saçları dertten beyazlıyormuş bunu ne yazık ki arkadaşım vesilesiyle deneyimlemiş oldum. Hakan, bizim kurumdaki danışman Halil var ya onu yarın ki halı saha maçında bilerek sakatlamayı düşünüyorum dedi. Şaka yapıyor sandım zoraki gülümsedim ancak yüzündeki ciddi ifadeyi görünce yalandan gülmeyi bıraktım ve bunu neden yapacağını bana anlatmasını merakla bekledim. Geçen bizim kurumun bodrum katındaki mescitten çıktım ve odama gitmek için asansörü bekledim. İki tane asansörümüz var birinde temizlikçi abi asansörün içini temizliyordu; diğeri ise şansıma aşağı inmişti, açma düğmesine basıp tam asansöre binecekken bizim danışman bir çifti benden önce asansöre koydu ve sen diğeri ile gel........