Marketin ortasında kendini yere atan bir çocuk. Oyuncağı alınmadığı için bağıran, kardeşine vuran ya da “Seni sevmiyorum!” diye haykıran küçük bir yürek. Çoğu zaman bu davranışları şımarıklık, saygısızlık ya da inatçılık olarak yorumluyoruz. Oysa çocukların öfkesi, çoğu zaman bize karşı değil henüz ifade edemedikleri duyguların dışa vurumudur.

Bir çocuk öfkelendiğinde aslında “Beni anla, Kendimi kontrol edemiyorum, yardıma ihtiyacım var” demeye çalışıyor olabilir. Biz yetişkinler öfkeyi çoğu zaman kötü bir duygu olarak görürüz. Oysa öfke, tıpkı mutluluk, üzüntü ya da korku gibi doğal bir duygudur. Sorun öfkede değil, öfkenin nasıl ifade edildiğindedir. Çocuklara Öfkelenme demek yerine, Öfkelendiğinde ne yapabileceğini öğretmek çok daha kalıcı bir yaklaşımdır.

Çocuklar duygu düzenleme becerisiyle dünyaya gelmezler. Bu beceriyi anne babalarını izleyerek öğrenirler. Yani evde sesler yükseldiğinde, sorunlar bağırarak çözüldüğünde ya da duygular bastırıldığında çocuk da aynı yolu model alır. Çünkü çocuklar söyleneni değil, gördüklerini öğrenir.

Peki, bir öfke anında nasıl........

© Haberton