Biz yazarların sermayesi bir yandan çeşitli konularda kalplerimizde çoğalan hissiyat iken diğer yandan da içinde yaşadığımız toplumdan edindiğimiz izlenimlerdir. Çoğu kez ikincisi birincisine de asıl kaynak teşkil eder. Bugün de sizlerle çok önemli olduğunu düşündüğüm izlenimlerimi paylaşmaya çalışacağım.

Sokakta, işyerlerinde, alışveriş mekânlarında, hatta evlerimizde, yani hayatı başkaları ile paylaştığımız her ortamda insanların yüzlerine bir bakın. Mütebessim bir çehreye rastlamak mümkün değilken, etrafına huzur ve güven veren, sadece varlığından bile huzur duyabildiğimiz insanların sayısı ne kadar da az değil mi? Herkesin yüzünden endişe, hüzün, mutsuzluk veya umutsuzluk akıyor adeta. Sanki gece yatarken saatlerimizi mutsuzluğa ve umutsuzluğa kurmuş gibiyiz. Sabah rutin telaşlara uyanıyor, günlük ritüelleri yerine getiriyor, bize hayat diye dayatılan hengâme içerisinde gün boyu boğuluyor, akşam yine her birimizi mutsuzluğa ve umutsuzluğa sürükleyen, sistematik depresyon makinesi TV haberlerinin yaydığı, radyasyondan yüzlerce kat daha zehirli olumsuz haberlerle beynimiz doldurulup, huzurumuz iğfal ediliyor, daha sonra da yine TV dizileri aracılığıyla fıtratımıza aykırı ne varsa ruhlarımıza zerk ediliyor ve ruhumuz bedenimizden çok daha........

© Habername