Son zamanlarda özelde ülkemizde genelde de tüm İslam coğrafyasında, tıpkı yüz yıl öncesinde olduğu gibi müthiş bir savruluş yaşıyoruz. Oyuncular, aktörler farklı belki ama senaryonun benzer kalemlerce yazıldığı, benzer emeller taşıdığı gün gibi ortada. Hani “fitne katilden eşettir” buyrulmuştu ya, işte o fitne rüzgârı her birimizi can evimizden vurmakta, kardeşi kardeşe, ana-babayı evlâda düşman etmekte, hakikaten ocaklara ateş düşürmekte. Bu öyle bir ateş ki üstelik, ülkemizi ve bölgemizi cayır cayır yakmakta. Kardeşlik hukuku ile birbirine ezelden bağlı olanların birbirlerine attıkları taşlar, mazlum Müslümanların üzerine bomba olup yağmakta…

Halbuki eskiye göre çok daha fazla ibadet edilmekte, farzların yanı sıra nafile namazlar, oruçlar, umreler, salavatlar, zikirler, hayırlar, hasenatlar hayatımızda çok daha fazla yer almakta. Demek ki asıl derdimiz bunların sayısını artırmak değil, bunların yaşantımızda, ahvalimizde meydana getirmesi gereken iyileşmenin sağlanamamasında. Biz ahlâkı kaybetmişiz, dostluğu, anlayışı, hoşgörüyü ve en önemlisi muhabbeti kaybetmişiz. Bu şartlarda başlarımızın üstünden bir karıştan fazla yükselemeyecek olan, rızaya mazhar olamayan amellerimizle mi kurtuluşu ümit edeceğiz. Ne yazık ki amellerimiz ahlâkımıza sirayet etmemekte ve emareleri çok öncelerde belirmeye başlayan korkunç bir çöküş yaşamaktayız.

Oysaki birçok kavimden söz ediliyordu kutsal kitabımızda, yok edilen, helâk olan. Onların içlerinde de gece gündüz ibadet eden, Allah’ı zikreden kullar vardı. Ancak kötülüğe ses çıkarmamaları, iyiliği........

© Habername