HİSSET VE ŞÜKRET |
Yine bir çiçek vesile oldu duygularımı kaleme almaya. Duyu organlarımın hepsini onlarla yaşıyorum adeta. Yeni doğmuş bir bebek nidasıyla yaklaşıyorum onların yanına.
Nasıl bir anne her sabah evladını uyandırmak için çocuğunun yanına giderse ben de onların yanına her sabah uğruyorum. Çok uzaktan sesleniyorum, onlara.
“Canlarım, güzellerim, nasılsınız?” Diye içeri giriş yaparım. Adete televizyon, radyo programlarında seyircisine veya dinleyicisine seslenen sunucuların açılış konuşması gibi.
Çiçekler de hisseder benim hayatımda, onlar da bizim gibi nefes alır, nefes verirler ve bizleri duyarlar.
Bu özellik annemden kaldı galiba bana… Daha öncede söylemiştim hiçbir zaman annem bizlere canım, balım demedi. Bunun eksikliğini açıkçası hiç yaşamadım. İnsan hissetmediği duygunun eksikliğini yaşar mı!
Biz evlatları olarak elhamdulillah psikolojisi bozuk ergenlerden hiç olmadık. Tek sorun erken büyüdük, kendimizden büyük insanların psikolojilerini düzelttik.
Çocuk yaşta, ne de genç yaşta öyle ayılmalar, bayılmalar depresif hareketlere girmedik. Düşünüyorum da........