30 Temmuz 2026Ali Sami Yen Spor Kompleksi

Bir Teslimiyet Hikayesi...

"Ey Sevgili... Bende bende gelem sana...

Kokuşmuş dünyanın yükü üzerimde..."

Ses, stadyumun en üst katına kadar çıkıyor. Binlerce genç, aynı anda, aynı nefesle tekrarlıyor bu mısraları. Kimi gözü kapalı, kimi elleri havada, kimi sadece dudakları kıpırdayarak... Ama hepsi aynı yöne bakıyor: kürsüye değil, kürsüdekinin işaret ettiği yere.

Bu manzara tesadüf değil.

"Kokuşmuş dünyanın yükü üzerimde..."

Bu mısra bir itiraf. Bir gencin, bir neslin, belki de bir çağın itirafı. Yük var, biliyoruz. Ama yükün adı konuyor burada — kokuşmuş dünya. Ve o yükle geliniyor Sevgili’ye; yük bırakılmadan, arındıktan sonra değil, tam da o yükle birlikte. Çünkü teslimiyet, önce temizlenip sonra kapıya varmak değildir. Kirliyken, yorgunken, kokuşmuşken bile "bende bende gelem sana" diyebilmektir.

Ve bu bir sır değil aslında — bir sanat. Allah, dünyanın kokuşmuşluğunu önce bir gönle indirir. Gönül onu taşıyamaz hale gelince, bir kaleme dökülür. Kalem onu taşıyamaz hale gelince, bir mısraya sıkışır. Mısra da onu taşıyamaz hale gelince, başka sesler eklenir — ritim olur, eser olur. Ve eser de onu taşıyamaz hale gelince — işte o zaman onbinlerin ağzından bağıra bağıra söyletilir. Tek bir yürekte başlayan yük,........

© Habername