Zaman geçiyor, hızla geçiyor, elimizden kayıp gidiyor, diyoruz.

Ama hiç sorduk mu kendimize: Zaman nedir ki geçsin?

Bu sabah namazından sonra şunu fark ettim. Zaman, fizik kitaplarındaki o soğuk ölçüm değil. Takvim yapraklarına sıkışmış bir sayı değil. Saatin tik taklarına hapsedilmiş bir mekanizma hiç değil.

Nefes alan için zaman vardır. Ölü için zaman yoktur.

Her alış bir başlangıç.

Her veriş küçük bir vedadır.

Zaman geçmiyor — biz tükeniyoruz.

İnsan bedeni bir kandildir.

Her nefes alışta bir damla yağ eklenir.

Her verişte alev titrer.

Ömür, bu iki hareket arasındaki kutsal ritimdir.

Gençken sandık doludur.

Zaman bitmez sanırsın.

Sonra bir gün sandığın dibini görmeye başlarsın.

Secde zamanı durdurmaz.

Zamanın dışına çıkarır.

Ama ölümün gönüllü provasıdır.

Her secde bir bırakış.

Her kalkış küçük bir diriliş.

Ve insan, ölümlü olduğunu unutmadığı ölçüde doğru yaşayabileceğini fark eder.

Ama insan unutmaya meyillidir.

© Habername