Eski Nesil Saygıyı Öğretti, Sevgiyi Sakladı; Yeni Nesil Sevgiyi Gösterdi, Saygıyı Unuttu

Bazen düşünüyorum da, galiba her nesil kendinden öncekinin yanlışını düzeltmeye çalışırken başka bir yanlış yaptı.

Eskiler bize saygıyı öğretti.

Büyüklerin yanında yüksek sesle konuşulmazdı. Anne babaya karşı gelmek hoş karşılanmazdı. Komşunun kapısı çalınır, hal hatır sorulurdu. Birinin evine gidildiğinde eli boş gidilmezdi.

Ama o neslin de başka bir tarafı vardı.

Sevgiyi göstermek zordu.

“Evladım, seni seviyorum” demek belki de dünyanın en zor cümlelerinden biriydi.

Babalar sevgisini çoğu zaman çalışarak, anneler sofraya yemek koyarak gösterirdi. Sarılmak, öpmek, duyguları açık açık konuşmak pek alışılmış değildi.

Çocuk büyürdü ama babasının onu ne kadar sevdiğini çoğu zaman kendi kendine anlamak zorunda kalırdı.

Yeni nesil bu konuda çok daha farklı.

Çocuklarına sarılıyorlar. “Seni seviyorum” demekten çekinmiyorlar. Duygularını konuşuyorlar. Çocuklarının ne hissettiğini soruyorlar.

Bunların hepsi güzel.

Ama galiba bu kez de başka bir şeyi kaybettik:

Ve belki de sevginin kendisini bile biraz değiştirdik.

Eskiden sevgi saklanırdı, şimdi sergileniyor

Eskiden bir insan eşini seviyorsa bunu çoğu zaman sadece eşi bilirdi.

Şimdi ise bazen sevginin bir de seyirciye ihtiyacı var.

Instagram'a giriyorsunuz. Bir çift…

Her hafta beraber fotoğraf.

Doğum günü paylaşımı.

“İyi ki hayatımdasın.”

“Seninle her şey çok güzel.”

Tatiller, restoranlar, sarılmalar, gülümsemeler, kalp emojileri…

Dışarıdan bakınca kusursuz bir ilişki.

Ama o fotoğrafın çekilmesinden beş dakika önce ne yaşandığını kimse bilmiyor.

Belki birbirleriyle konuşmuyorlar. Belki evde sürekli tartışıyorlar. Belki aynı evin içinde iki yabancı gibiler.

Belki de o fotoğraf gerçekten mutlu oldukları için değil, mutlu göründükleri için paylaşılıyor.

Elbette çok fotoğraf paylaşan her çift mutsuz değildir. Böyle bir genelleme yapmak doğru olmaz.

Ama şu soru yine de aklımda:

Neden mutlu olduğumuzu yaşamaktan çok, mutlu olduğumuzu göstermeye ihtiyaç duyuyoruz?

Telefonlarımız hayatımıza girdi, hayatımız telefona dönüştü

Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı.

Eskiden uzakta yaşayan birini aramak için saatler beklerdik. Şimdi dünyanın diğer ucundaki insanla saniyeler içinde konuşabiliyoruz.

Ama aynı teknoloji, garip bir şekilde bizi birbirimize daha da uzaklaştırabiliyor.

Aynı masada dört kişi........

© Haberler