Doğa, riskleri dağıtma ve dengeleme konusunda kusursuz bir mimardır. Gözle görülmeyen mikroorganizmaların dünyasına baktığımızda, hayatta kalma ve yayılma stratejilerinin bireysel kaba kuvvete değil, çevresel farkındalığa dayandığını görürüz. Tek bir mikroskobik canlı, devasa bir konağı tehdit edemez. Bu yüzden acele etmez; çoğalır ve çevresindeki popülasyon yoğunluğunu okumaya başlar. Yalnızca kritik bir çoğunluğa ulaştıklarında hep birlikte harekete geçerler. Bu muazzam eko-bilişsel esneklik, canlının kendi iç yapısını değiştirmeden, tamamen çevresel verilere göre davranışını kökten yeniden şekillendirebilme yeteneğidir. Tehlike, bireyin kendisinde değil, kalabalığın eşiği aşmasındadır.

Bilim insanları bu kolektif iletişim ağını çözdüğünde, savaşmak için yeni bir zehir üretmediler. Bunun yerine, bu iletişimi sağlayan alıcıları köreltecek sahte sinyaller gönderdiler. Ortamda milyarlarca hücre olsa bile, her biri kendini izole edilmiş ve yalnız zannetti. Bu yaklaşımın en can alıcı yanı, canlıyı........

© Haberler