Suça karışan çocuklar tartışıldığında toplum refleks hâlinde bir suçlu arar.

Kimi zaman baba işaret edilir, kimi zaman anne.

Oysa sosyal bilimlerin bize söylediği şey nettir: Sorun sadece ebeveyn değil; bozulan, eksilen ya da hiç kurulamayan bağdır.

Anne ve baba, çocuğun gelişiminde farklı ama birbirini tamamlayan işlevler üstlenir.

Bu işlevlerden birinin yokluğu ya da işlevsizliği, çocuğun dünyasında yalnızca bir boşluk değil, aynı zamanda bir yön kaybı yaratır.

Gelişim psikolojisine göre anne (ya da birincil bakım veren), çocuğun dünyayla kurduğu ilk ilişkinin merkezindedir. Bağlanma kuramı, bu ilişkinin niteliğini, çocuğun güven duygusunu, empati kapasitesini, duygu düzenleme becerisini şekillendirdiğini ortaya koyar.

Anne yokluğu ya da duygusal olarak erişilemez bir anne figürü, çocukta güvensiz bağlanma duygularına yol açabilir. Bu durum, özellikle erken yaşlarda, öfke kontrolü sorunları ve içe ya da dışa yönelen davranış problemleriyle ilişkilidir.

Baba figürü ise çoğu araştırmada çocuğun: sınırlarla tanışmasını, otoriteyle ilişki kurmasını, toplumsal kuralları içselleştirmesini kolaylaştıran bir rol üstlenir.

Babanın yokluğu ya da işlevsizliği, özellikle ergenlik döneminde, çocuğun dış otoriteye karşı konumlanmasını........

© Habererk