Eskiden yapılan hatalar ev içinde kalırdı.

Öyle iki–üç kişilik haneler değildi bunlar; kaç neslin bir arada yaşadığı, on kişiyi aşan kalabalık ailelerdi.

Ayıp, utanma ve mahcubiyet; sadece bireyin değil, ailenin, mahallenin ve toplumun ortak ahlâkıydı.

İnanç dünyamızda bu hassasiyet açıkça öğretilirdi.
Peygamber Efendimiz şöyle buyurur:
“Kim bir Müslümanın ayıbını örterse,
Allah da kıyamet günü onun ayıbını örter.”
Ayıbı örtmek imandandı; teşhir etmek ise edepsizlik sayılırdı.

Kur’an, hayâyı imanın bir parçası olarak anlatır.
Utanma duygusu, insanı kötülükten alıkoyan son sınırdır.

O sınır kalktığında, haram ile helâl arasındaki çizgi de silinir.

Bir zamanlar bazı........

© Habererk