“Sıranın Türkiye’ye geldiği” yönündeki söylemler, jeopolitik gerçeklikten çok psikolojik harp literatürüne aittir. Türkiye, tarihsel hinterlandının tamamına hükmetmiş bir siyasal aklın mirasçısıyken, bugün mevcut sınırları içinde dahi sürekli olarak “kimsenin bir karış toprağında gözümüz yok” deme ihtiyacı duyuyorsa, burada sorgulanması gereken Türkiye’nin niyeti değil, bu söylemi dolaşıma sokanların ajandasıdır. Unutulmamalıdır ki bu coğrafyada egemenlik tesadüf değildir; tarihsel kapasite, askeri kabiliyet, demografik güç ve devlet refleksiyle inşa edilir. Tarihte bir kez bölgesel hâkimiyet kurabilmiş bir siyasal organizmanın bunu yalnızca romantik bir anı olarak yaşadığını sanmak ciddi bir stratejik yanılgıdır. Devlet aklı, şartlar oluştuğunda yeniden genişleyebilecek potansiyeli hafızasında taşır.

Türkiye’yi sürekli “sıradaki hedef” olarak konumlandıranlar, farkında olmadan iki şeyi tetikliyor: Birincisi iç konsolidasyonu, ikincisi jeopolitik refleksi. Uyuyan bir gücü tehdit söylemiyle diri tutmak, onu zayıflatmaz; aksine savunma hattını tahkim eder. Tarih, provoke edilen bölgesel güçlerin yalnızca mevcut sınırlarını savunmakla kalmayıp, stratejik derinlik üretme kapasitesi geliştirdiğini defalarca göstermiştir. Bu nedenle mesele duygusal retorik değil, güç dengesi meselesidir. Türkiye’yi sürekli hedef tahtasına koyarak caydırıcılığını test etmeye çalışanlar, bölgesel istikrarsızlığın maliyetini hafife almaktadır. Jeopolitik boşlukları doldurma kabiliyeti olan aktörler, gerektiğinde sadece sınırlarını değil, oyun alanını da yeniden tanımlarlar. Dolayısıyla tehdit dili üzerinden senaryo kuranların akılda tutması gereken tek şey şudur: Bölgesel güçler, varoluşsal baskı altında edilgenleşmez; yeniden konumlanır. Stratejik aklı provoke etmek, hesap edilmemiş sonuçlar doğurur. Nitekim günün sonunda uyuyan kurdu uyandırmanın bedeli ağır olur

The process that threatens and revives the modern Ottoman Empire; after Iran, is it Turkey's turn?

The claims that "it's Turkey's turn" belong more to psychological warfare literature than to geopolitical reality. While Turkey is the heir to a political mindset that dominated its entire historical hinterland, if it constantly feels the need to say, even within its current borders, "we have no designs on anyone's land," then what needs to be questioned is not Turkey's intentions, but the agenda of those circulating this narrative. It should not be forgotten that sovereignty in this geography is not accidental; it is built through historical capacity, military capability, demographic strength, and state reflexes. To think that a political organism that has once established regional dominance in history is only experiencing this as a romantic memory is a serious strategic mistake. State wisdom carries in its memory the potential to expand again when conditions are right. Those who constantly position Turkey as the "next target" are unknowingly triggering two things: firstly, internal consolidation, and secondly, geopolitical reflexes. Keeping a dormant power alive with threat rhetoric does not weaken it; on the contrary, it strengthens its defense line. History has repeatedly shown that provoked regional powers not only defend their existing borders but also develop the capacity to generate strategic depth. Therefore, the issue is not one of emotional rhetoric, but of the balance of power. Those who constantly target Turkey and try to test its deterrent power underestimate the cost of regional instability. Actors with the ability to fill geopolitical vacuums redefine not only their borders but also the playing field when necessary. Therefore, those who build scenarios based on the language of threats should keep in mind that regional powers do not become passive under existential pressure; they reposition themselves. Provoking strategic thinking leads to unforeseen consequences. Indeed, in the end, the price of awakening the sleeping wolf is high.

© Habererk