Siyasette artık en çok konuşulması gereken konulardan biri siyasi ahlak olmalıdır. Çünkü siyaset yalnızca koltuk, makam, iktidar ve çıkar meselesi değildir.

Siyaset; insanların güvenini kazanmak, o güvenin karşılığında verilen oyla yetki almak ve o yetkiye ihanet etmemektir.

Sandıkta verilen her oy bir emanettir.

Bir insan eşine söz verir. İyi günde, kötü günde yanında olacağını söyler. Türk toplumunda sadakat, namus, vefa ve verilen sözün arkasında durmak büyük değer taşır.

Eşini aldatmak yalnızca bir ilişki meselesi olarak görülmez; güvenin kırılması, verilen sözün çiğnenmesi ve ihanet olarak değerlendirilir.

İslam ahlakında da zina, ihanet, hıyanet ve emanete riayetsizlik ağır biçimde reddedilir. Çünkü mesele yalnızca yapılan fiil değildir. Mesele, insanın kendisine duyulan güveni kötüye kullanmamasıdır.

Emanete sahip çıkmaktır.

Peki siyasette neden aynı hassasiyeti göstermiyoruz?

Bir milletvekili, belediye başkanı, belediye meclis üyesi veya encümen üyesi, seçimden önce bir siyasi partinin adayı olarak vatandaşın karşısına çıkıyor. O siyasi kimlikle oy istiyor. İnsanlar da o kişiye, temsil ettiği partiye ve siyasi çizgiye güvenerek oy veriyor.

Ve seçilmiş kişi başka bir partiye geçiyor.

İşte burada seçmenin sormaya hakkı vardır:

"Ben sana neden oy verdim?"

18 yaşında, hayatında ilk kez oy kullanan bir genci düşünün. Belki ailesiyle tartıştı. Belki arkadaşlarıyla kavga etti. Belki oy vermediği partiyi kendi değerlerine düşman gördü. Belki o siyasi yapıya hayatı boyunca karşı duracağına inanıyordu.

Sandığa gitti ve ilk oyunu verdi.

Belki büyük bir umutla.

Belki ülkesinin geleceğini düşünerek.

Belki kendisini temsil ettiğine inandığı adaya güvenerek.

Sonra o aday, seçimden sonra kalktı ve tam da kendisinin asla desteklemeyeceği siyasi yapının saflarına geçti.

O gence ne diyeceksiniz?

"Herkes istediği partiye geçebilir."

"Demokraside bunlar olur."

Hukuken mümkün olabilir.

Ama siyasi ahlak açısından mesele burada bitmez.

Çünkü o genç sana yalnızca oy vermedi.

Sen o güven sayesinde........

© Habererk