Bugün sokaklara bakıldığında ‘’Özgür Beyin kuracağı parti tutar’’ kanaatine varılır. Ama seçimler 22 ay sonra. Bu kadar uzun süre, kitleleri sürüklemek ve heyecanı muhafaza etmek kolay değil. Zira sıfırdan kurulan partiler kolay kolay tutmaz. Bir hikayesi olması lazım kurulacak partinin. Bir itirazı dile getirmesi, hepsinden önemlisi ümit vermesi lazım. Millet ‘’Bu parti ülkeyi idare edebilir’’ demeli.

Demokrat Parti fukaralığa, jandarma dayağına, halkı hor gören anlayışa itirazın adresiydi. DP, Millet Partisi bölünmesinden sonra, ana muhalefet pozisyonunu kaybetti. Ama millet aşırı ve kadro yönünden zayıf bulduğu MP’nin değil, Atatürk’ün son başbakanı ve İş Bankasının başarılı genel müdürü Bayar’ın lideri olduğu DP’nin peşine düştü. AP hem zulme itiraz etti hem de ülkeyi idare edebileceği imajını oluşturdu. Demirel, ‘’Menderes’in su müdürü, barajlar kralı’’ olarak takdim edildi, nüfusunun �’den fazlası köylü olan ahaliye.

12 Eylül’den sonra millet askerin desteklediği Sunalp’ın değil Özal’ın peşine düştü. Hem de banker iflaslarının hatıralarının taze olmasına rağmen. Özal yatırım, sanayi, dünyaya açılma derken Sunalp 1980 öncesinden, terörden, kuyruklardan bahsediyordu. Özal ‘’Demirel’in adamı’’ imajını oya dönüştürdü. Zira Demirel demek hizmet demekti ve Demirel’in adamından beklenende aynı politikaları sürdürmesiydi.

Özal’ın vefat ettiği ve Demirel’in cumhurbaşkanı olduğu 1990’larda doğan boşluğu doldurmak için onlarca parti kuruldu. Aydın Menderes, Muhsin Yazıcıoğlu, Hasan Celal Güzel, Hüsnü Doğan, Yusuf Özal, Cem Boyner, Hüsamettin Cindoruk, Korkut Özal, Sadettin Tantan, Ali Müfit Gürtuna ve Besim Tibuk aklıma ilk gelen parti kurucuları. Neden bu partiler, kurucuları sevilmesine ve boşluk olmasına, DYP,........

© Habererk