Bir vitrinin önünden geçerken gördüm.

Altın renkli ambalajın içindeki yeşil ruj, dudağa sürülünce pembeye dönüşüyormuş.

Satıcının buna verdiği isim de zamana yakışır cinstendi:

Ne kadar da siyasete benziyor, değil mi?

Bir an durup düşündüm. Burada suçlu kim? Ruju üreten mi? Onu pazarlayan mı? Yoksa neye dönüşeceğini bile bile satın alan mı?

Belki de mesele tam olarak burada başlıyor. Çünkü çağımızın en büyük mahareti, renk değiştiren ürünler üretmek değil; renk değiştiren söylemleri normalleştirmek oldu.

Artık hiçbir şey olduğu renkte kalmıyor.

Sözler başka çıkıyor ağızlardan, başka ulaşıyor kulaklara.

Yanlışlar düzeltilmiyor; yeniden paketleniyor.

Gerçekler konuşulmuyor; yönetiliyor.

İnsanlar ikna edilmiyor; oyalanıyor.

Ve bütün bunlar olurken çoğumuz aynaya değil, ambalaja bakıyoruz.

Siyasetin çirkinleşmesi de galiba tam burada başlıyor.

Sadece kürsülerdeki sert sözlerde ya da ekranlardan taşan öfkede........

© Habererk