KATRAN KARASI |
Ne tuhaf… Bazıları ne yaparsa yapsın kararmıyor. Gündem değişiyor diyoruz, ama değişen sadece dekor. Aynı yüzler, aynı hikâyeler, aynı gürültü… Bir süre susuluyor, sonra yeniden aynı sahne kuruluyor. Ve biz… Sanki gerçekten hayatımızın merkezinde bu varmış gibi izlemeye devam ediyoruz. Oysa gerçek hayat, ışığın hiç değmediği yerde akıyor. Katran karası bir karanlıkta. Bir maden ocağının dibinde… Gün yüzünü unutmuş adamların ellerine sinmiş o katran karası, sadece kömür değil. Emeğin izi. Yoksulluğun sesi. Görmezden gelinmiş hayatların rengi. Ve şunu da söylemek gerekiyor: Bu düzen, sadece görmeyen değil, görüp de alışanların düzeni. Aylarca maaş alamayan insanlar var. Ama yine de sabah evden çıkıyorlar. Çünkü bir baba, bazen açlığı değil, umudu taşır. Eve dönerken cebinde para........