Küresel sistemde yaşanan yapısal dönüşümü analiz etmek

Yeni güç merkezlerini ve rekabet alanlarını tanımlamak

Bölgesel ve küresel savaş risklerini değerlendirmek

Politika yapıcılar için stratejik öngörüler sunmak

2.Soğuk Savaş Sonrası Düzenin Sonu

1991 sonrası tek kutuplu sistem (ABD merkezli)

NATO ve küresel güvenlik mimarisi

Genişletilmiş Ortadoğu Projesi (BOP)

Uzayan savaşlar ve meşruiyet kaybı

Değerlendirme: Tek kutuplu yapı sürdürülemez hâle gelmiştir.

3.Çok Kutuplu Sisteme Geçişin Ana Dinamikleri

Askerî güç dağılımının dengelenmesi

Ekonomik merkezlerin çeşitlenmesi

Teknolojik rekabetin hızlanması

Demografik ağırlık merkezinin Asya’ya kayması

4.ABD: Hegemonyadan Seçici Liderliğe

Küresel maliyetleri azaltma stratejisi

NATO’nun bölgeselleştirilmesi

Çin’i çevreleme (Asya-Pasifik odaklılık)

Yeni güvenlik ortaklıkları

Ana Ortaklar: Japonya, Tayvan, İsrail, Körfez ülkeleri

5.Rusya: Revizyonist Askerî Güç

Gürcistan, Kırım, Suriye, Ukrayna müdahaleleri

Nükleer caydırıcılık ve enerji kartı

Batı merkezli düzene meydan okuma

Rol: Düzen bozucu ve denge zorlayıcı aktör

6.Çin: Ekonomik ve Teknolojik Süper Güç

1,5 milyar nüfus

Küresel üretim ve tedarik zinciri hâkimiyeti

Yapay zekâ, uzay ve hipersonik teknolojiler

Kuşak-Yol Girişimi

Strateji: Askerî çatışmadan kaçınan uzun vadeli hegemonya

7.Avrupa Birliği: Stratejik Özerklik Arayışı

ABD güvenlik şemsiyesinin zayıflaması

Rusya-Ukrayna Savaşı sonrası kırılganlık

Ortak savunma ve silahlanma girişimleri

Sonuç: AB fiilen dördüncü bir kutup olma yolunda

8.Türkiye: Bölgesel Güçten Küresel Aktöre

Türk Devletleri Teşkilatı

Çok bölgeli askerî varlık

Yerli ve millî savunma sanayii

Mavi, Gök ve Kara Vatan doktrinleri

Hedef: Stratejik otonomi ve küresel etki

9.Türkiye’nin Güç Projeksiyonu Alanları

Suriye ve Irak: Güvenlik koridorları

Libya ve Doğu Akdeniz: Deniz yetki alanları

Somali ve Katar: Askerî üsler

Karabağ: Bölgesel dengeleyici rol

© Habererk