İnsan hata yapan ve unutandır.

Gözler sürekli dış dünyayı görürse, bir süre sonra dünyadan yana göz tutulması yaşanmaya başlar. Ayaklar biteviye dünyalık için yürürse, zamanla seferlerin tamamı dünya tarafına yönelir. Eller ve diller sürekli maddeyle temas ederse, böyle bir hengamede tıpkı zihin gibi gönüller de büsbütün eşyaya meyletmeye başlar.

Dünya işlerinin baş döndürücü cazibesinden olsa gerek insanın bir sürgünün çocuğu olduğunu çabucak unuttuğumuz gibi ruhun bedene hapsedildiğini de hemencecik hatırımızdan çıkarırız.

Bir uyarıcıya, bir hatırlatıcıya ve özge bir dosta ihtiyacın zirveye ulaştığı anda mübarek üç aylar iklimi kuşatır çevremizi. Bu ilahi mevsimin ışıltıları sarar bizi, sımsıkı sarmalar benliğimizi ve görünür kılar dünyaya yönelik bulaştığımız katran kirlerimizi. Gönül çatılarımızdan pişmanlık alevlerinin yükselmeye başladığı anda ise yepyeni bir mevsimin rahmet ve merhamet sağanaklarının önü açılır hiç tükenmeyesi.

En ihtiyaç duyulan anda kutlu bir müjde olarak gelendir Ramazan.

O gün ay, bütün zarafet ve inceliğini kuşanarak bize bambaşka bir mesaj vermek için arz-ı endam eder gökyüzünde. Hilalin en incecik tebessümüyle müjdesi verilen sır, Mübarek Ramazan-ı Şerif’in gelişinden başkası değildir.

O Ramazan ki dünyanın üstünde nice dünyaların olduğu bilincini saça saça gelip kurulur hanelerimizin baş köşesine. Yere hapsolan bakışlarımızı göğe yükseltinceye........

© Haber7