Yazın sıcaklığında şiir okumak, sahilde esen serin bir rüzgâr gibi geliyor bana. O yüzden şiir kitaplarını sürekli masamda tütüyorum. 

Bu hafta Türk şiirinin “Beyaz Kartalı” olarak ünlenen Bahattin Karakoç’un kitaplarını okudum. Var olsun Nar Yayınları. Eserleri muhteşem bir baskıyla okuyucuya sunmuş.

Usta şairi ne zaman okusam şiire olan sevgim artıyor. Hayatının merkezine her zaman şiiri koyan Karakoç, Türk okuru tarafından hâlâ yeteri kadar tanınmıyor maalesef.

 Kültürel gündem oluşturamadığımız için kültürümüze ömür verenleri de gündeme getiremiyoruz. 

Gündeme gelmeyen değerler de ne yazık ki çabuk unutuluyor. O sebeple bazı değerleri yeniden hatırlamakta ve hatırlatmakta fayda var. 

Bu yazıda, Türk edebiyatına ölümsüz şiirler armağan eden Bahattin Karakoç’un hayatına dair bazı hatırlatmalarda bulunmak istiyorum.

Şiirle Yoğrulan Bir Çocukluk

Şair yetiştirmekle meşhur bir ailenin evladı olan Karakoç, daha ilkokul üçüncü sınıftayken şiir yazmaya başladı. 

Okuluna gelen öğretmenler şiirlerini Ankara’da çıkan “İlköğretim” dergisine gönderdiler ve şiirleri ilk kez orada yayımlandı. Şair olan babasının ardından, Türk halk şiirinde çığır açan Karacaoğlan ile tanıştı.

Nihad Sâmi Banarlı, Simavilerin çıkardığı “Yedigün” dergisinin ikinci sayfasında şiirle uğraşanlar için değerlendirme yazıları kaleme alıyordu. 

Karakoç on iki yaşındayken bir gün eline dergiyi aldığında kendi adını görünce heyecanlandı. Dergide isminin geçtiği bölüm şöyleydi:

“Sayın Bahaettin Karakoç, Elbistan… Çok zengin bir hayal dünyanız var. Güzel şiirler yazıyorsunuz. Daha fazla çaba sarf ederseniz mükemmel şiirler vereceksiniz; selamlar.”

O yaşlarda Banarlı’nın kendisini muhatap alıp değerlendirme yapması iltifat olarak görülmesi beklenirken, Karakoç bu kısa değerlendirmeye çok öfkelenir. Öfkesini dağlara, ovalara, bulutlara haykırır. “Şair adama bu cümleler........

© Haber7