Suriye’de son on beş yılda olup bitenleri anlatabilmek için, onlarca doktora tezi yazmak icap eder!.. Zira Suriye coğrafyasında yaşanan felaketlerin bir benzeri yoktur. Nüfusunun ekseriyeti dışarıda olan bir ülke…

Arap âlemini zehirleyen ırkçı-sosyalist karakterli Baas rejiminin en fazla tahrip ettiği ülke şüphesiz Suriye’dir… 8 Mart 1963’teki Baasçı devrimle birlikte, Suriye’de yeni bir dönemin kapısı aralandı. 1963’ten 1970 yılına kadar Suriye’de çok sert iktidar mücadelesi devam etti. Darbe ve darbe teşebbüsleri birbirini kovaladı. 16 Kasım 1970’te Hafız Esad’ın Yönetimi ele geçirmesiyle birlikte, Suriye için yarım asırlık bir baskı ve zulüm devri başladı… “Suriye’de yaşanan felaketlerin benzeri yoktur” dedirten gerçek sadece Sednaya Hapishanesinde ortaya çıkan vahşet tablosu ile dahi özetlenebilir. Yani “İnsan mezbahası” diye tanımlanan ve dehşet verici işkencelerle öldürülmüş kişilerin bedenlerinin preslendiği, tarifsiz vahşet ve gaddarlığın adresi!.. 8 Mart 1963 Baasçı devriminden, 8 Mart 2024 tarihine yani Beşar Esad’ın kuyruğunu kıstırıp Moskova’ya kaçtığı güne kadar; tam altmış bir sene, Suriye halkı tek kelime ile daimî bir felaket yaşadı… Bu zaman zarfında Suriye halkının yarısından fazlası hayatta kalabilmek için başka ülkelere kaçtı. Dünyada nüfusunun ekseriyeti göçmen durumuna düşmüş başka bir memleket yoktur… Baba Esad’ın otuz yıllık dikta rejimi Suriye halkına kan kusturdu. Onun gebermesiyle birlikte, yerine geçen oğlu Beşar’dan, ilk başlarda nispeten halka nefes aldıracak bir yönetimin işbaşına geçeceği beklendi. Fakat on bir yıl sonra daha doğrusu Arap Baharı diye lanse edilen felaketin başladığı 2011 yılı Mart’ından itibaren, Oğul Esad da babasını aratmayacak korkunç bir zulüm ve baskıyla halkın tepesine bindi!.. Acı gerçek şu idi ki, Oğul Esad zalimlik mirasını babasından ve onun Suriye devlet sistemine yerleştirdiği işkenceci katil kadrolardan........

© Haber7