Önce kalbine

ÖNCE KALBİNE, ŞİMDİ KÂBE’YE YÜRÜYOR!

(Er ging zuerst den Weg zu seinem Herzen – jetzt geht er den Weg zur Kaaba!)

“İnsanlar arasında haccı ilan et ki gerek yaya olarak gerek uzak yollardan gelen yorgun develer üzerinde sana gelsinler.”

(Kur’ân-ı Kerîm, Hac Suresi, 27. Ayet)

BİR ÇAĞRI, BİNLERCE KİLOMETRE, TEK BİR MENZİL: KÂBE-İ MUAZZAMA!

CEMİL ŞAHİN ÖZEL RÖPORTAJ

Berlin’den Mekke’ye yürüyen Umar Andreas Lemke ile Mimar Sinan’ın muhteşem

eseri Süleymaniye Camii’nin minaresinde buluştuk.

Kâbe’ye uzanan yolculuğunun 95. gününe ulaşan Umar’la, İstanbul’daki buluşmamızda Süleymaniye’nin 242 basamağını birlikte çıkarak şehrin asırlık kubbelerine yukarıdan baktık.

242 basamakla göğe yükseldik, gönlümüzle Kâbe’ye uzandık.

BERLİN’DEN MEKKE’YE YÜRÜYEREK HAC YOLCULUĞUNUN 95. GÜNÜ:

İSTANBUL-SÜLEYMANİYE CAMİİ BULUŞMASI

PEKİ, NEDEN SÜLEYMANİYE?

Umar Andreas Lemke’nin Berlin’den Kâbe-i Muazzama’ya yürüdüğünü ilk duyduğumda, zihnimde bu yolculuğu tarihimizin ve medeniyetimizin manevi derinliğiyle buluşturma düşüncesi doğdu.

Aklıma büyük usta Mimar Sinan geldi.

İstanbul semalarına nakşettiği Süleymaniye ile Harem-i Şerif’e uzanan mimari hizmetleri arasında kurduğum tarihî bağ, bu buluşmaya bambaşka bir anlam kazandırdı.

Kendi kendime şöyle düşündüm:

“Kâbe-i Muazzama’ya kavuşmak için binlerce kilometre yol yürüyen bir gönül yolcusuyla, asırlar önce Harem-i Şerif’in imarına hizmet eden büyük usta Mimar Sinan’ın ölümsüz eseri Süleymaniye’de buluşmaktan daha anlamlı ne olabilirdi?”

Bu düşünce, röportajımızın mekânını ve manevi çerçevesini belirledi.

Bir tarafta Mimar Sinan’ın İstanbul semalarına nakşettiği Süleymaniye, diğer tarafta Harem-i Şerif ve bütün Müslümanların kıblesi Kâbe-i Muazzama…

İşte bu tarihî ve manevi bağ, bizi Süleymaniye’nin minaresinde buluşturdu.

Sanki Mimar Sinan, asırlar öncesinden Süleymaniye’nin kubbeleriyle Kâbe-Muazzama arasında görünmez bir gönül köprüsü kurmuş; biz de bugün o köprünün

üzerinde buluşmuştuk.

Bu yüzden bu yolculuğu Mimar Sinan’sız, bu buluşmayı Süleymaniye’siz düşünemezdim.

SÜLEYMANİYE’NİN ŞEREFESİNDE GÖZYAŞLARIYLA BULUŞAN İKİ GÖNÜL

Süleymaniye’nin 242 basamağını birlikte çıkarak minarenin şerefesine ulaştığımızda, Umar’ın yüzündeki hayranlık ve heyecan görülmeye değerdi. Mimar Sinan’ın muhteşem kubbesi, İstanbul’un asırlık minareleri ve tarihî silueti bütün ihtişamıyla önümüzde uzanıyordu.

Bir müddet sessizce etrafı seyretti. Ardından gözleri doldu, bana sarıldı ve teşekkür etti.

Hayal etse, hatta tahayyül etmeye çalışsa bile Süleymaniye’nin minaresine çıkabileceğini, böylesine muhteşem bir eseri bu açıdan görebileceğini düşünmediğini söyledi.

“Kardeşim, senin sayende bunları gördüm. Sana ne kadar teşekkür etsem azdır. Allah senden razı olsun.”

Bu sözleri duyduğumda ben de derinden duygulandım.

Yıllardır camilerimizin kubbelerini, minarelerini ve ecdadımızın bıraktığı eşsiz eserleri fotoğraflıyorum. Fakat bu defa benim için de bir ilk yaşanıyordu.

İlk kez Kâbe-i Muazzama’ya yürüyerek ulaşmaya çalışan bir kardeşimizle, Mimar Sinan’ın Süleymaniye’sinin minaresinde böylesine anlamlı bir röportaj gerçekleştiriyordum.

Bir tarafta onun hiç tahayyül edemediği bu buluşmanın sevinci, diğer tarafta benim de bu manevi yolculuğa küçük de olsa katkıda bulunmuş olmanın huzuru vardı.

O an kendi kendime sordum:

Allah’ın evinde, O’nun huzuruna yönelmiş iki gönül için mesafelerin ne önemi vardı?

Elbette Kâbe-i Muazzama kilometrelerce uzağımızdaydı. Ancak aynı kıbleye yöneliyor, aynı Rabb’e dua ediyorduk. Süleymaniye’nin şerefesinde bedenlerimiz İstanbul’daydı; gönüllerimiz ise Kâbe-i Muazzama’ya uzanıyordu.

Kâbe’ye olan mesafemiz kilometrelerle ölçülüyordu; Allah’a yakınlığımız ise gönlümüzdeki iman, samimiyet ve teslimiyetle…

İşte o an anladım ki bu buluşma yalnızca bir röportaj değildi. Mimar Sinan’ın asırlık şaheserinde, iki kardeşin aynı duada buluşmasıydı.

Berlin’den Kâbe’ye yürüyen bir kardeşimizin yolculuğunda ona böylesine unutulmaz bir hatıra yaşatmaya vesile olabildiysem ne mutlu bana.

Çünkü bazen insanın hayatında bıraktığı en güzel iz, çektiği bir fotoğraf değil, dokunduğu bir gönüldür.

Büyük ustayı kendi şaheserinde rahmet ve minnetle yâd ederken, dualarımızı Kâbe’ye doğru uğurladık.

Selam olsun Mimar Sinan’ın Süleymaniye’sinden Kâbe-i Muazzama’ya…

BAZI YOLCULUKLAR AYAKLARLA DEĞİL, KALPLE BAŞLAR…

Bazı yolculuklar vardır, mesafelerle ölçülür. Bazıları vardır, yıllarla… Bazıları ise ne kilometrelere sığar ne de takvim yapraklarına.

Çünkü insan bazen binlerce kilometre yürür ama asıl mesafeyi kendi kalbinde kat eder.Almanya’nın başkenti Berlin’den 2 Ağustos 2026 tarihinde sırt çantasını omzuna alarak yola çıkan Umar Andreas Lemke’nin hikâyesi de işte böyle bir yolculuğun hikâyesi.

Hedefinde Mekke, gönlünde Kâbe, dilinde dua, yüreğinde ise Allah’a daha yakın olma arzusu var.

BU NASIL BİR İMAN, NASIL BİR TESLİMİYET, NASIL BİR GÖNÜL AŞKIDIR?

Umar’ın hikâyesini ilk duyduğumda derinden etkilendim. Bir an gözlerimin önüne Kâbe-i Muazzama geldi… Ardından Almanya’dan yola çıkan, binlerce kilometrelik mesafeyi adım adım aşmaya karar veren Umar’ı hayal ettim.

Kendi kendime sordum:

Bu nasıl bir iman, nasıl bir teslimiyet, nasıl bir gönül aşkıdır ki insanı böylesine uzun ve meşakkatli bir yolculuğa çıkarır?

Bir insanı, alıştığı hayatın konforundan uzaklaştırıp binlerce kilometrelik yollara düşüren manevi kuvvet neydi?

İşte bu soruların cevabını bulmak, onun kalbinde başlayan yolculuğu kendi dilinden dinlemek istedim.

Çünkü benim için bu hikâye, yalnızca Almanya’dan Kâbe’ye uzanan bir yürüyüşün değil, bir insanın imanla değişen hayatının hikâyesiydi.

Henüz 17 yaşındayken İslam’ı kabul eden, yıllar boyunca hayatın farklı yollarından geçen, oyunculuk yapan ve Kasım 2025’te yeniden inancına yönelen Umar, bugün geçmişinden ders alarak geleceğine yürümeye çalışıyor.

Bu yolculuğun yalnızca sevinçleri yoktu.

Macaristan’da annesini kaybetmiş, kimi zaman ormanlarda tek başına kalmış, geceleri nerede uyuyacağını bilemediği günler yaşamıştı.

Fakat yürümekten vazgeçmemişti.

İşte bu düşüncelerle Süleymaniye’nin manevi atmosferinde, Berlin’den Mekke’ye yürüyen Umar Andreas Lemke’ye sorularımızı yönelttik.

İşte bu düşüncelerle, Süleymaniye’nin manevi atmosferinde, Berlin’den Kâbe-i Muazzama’ya yürüyen Umar Andreas Lemke ile bir araya geldik.

571’DEN 1453’E, SÜLEYMANİYE’DE 13 SORULUK BİR GÖNÜL YOLCULUĞU

Bazen tarihin rakamları, insanın gönlünde beklenmedik çağrışımlar uyandırır.

Resûlullah Efendimizin (s.a.v.) doğum yılı olarak kabul edilen 571… Rakamlarının toplamı 13.

İstanbul’un fetih yılı 1453… Onun da rakamlarının toplamı 13.

Biri insanlığa rahmet olarak gönderilen Peygamberimizin dünyaya teşrifini, diğeri İstanbul’un fethini hatırlatıyor.

Ben de bu iki tarih arasında fark ettiğim sayısal uyumdan ilham alarak, Berlin’den Kâbe-i Muazzama’ya yürüyen Umar Andreas Lemke ile gerçekleştirdiğim özel röportajı 13 soruda tamamlamak istedim.

571’den 1453’e uzanan tarihî hatıralar, 2026 yılında Süleymaniye’nin şerefesinde 13 soruluk bir gönül yolculuğuna ilham verdi.

Bu, rakamlara yüklenmiş gizli bir anlam değil; tarihe, Peygamber........

© Haber7