Bir Mektuptan Çınara: Değer Katan Nesillerin Sessiz İnşası

Bazı hikâyeler masa başında yazılmaz. Bazı kurumlar raporla, dosyayla, resmî yazıyla kurulmaz. Bazı vakıflar vardır ki; bir vicdan sarsıntısıyla, bir feryatla, bir emanetle doğar. İşte Manevi ve İktisadi Kalkınma Vakfı, tam olarak böyle bir hikâyenin adıdır.

Kurucusu ve mütevelli heyeti üyesi olmaktan onur duyduğum bu vakıf; tabeladan önce niyetle, binadan önce merhametle, programdan önce imanla yola çıkmış bir yürüyüşün adıdır. Bugün okullarıyla kök salmış, yarın ise Allah’ın izniyle gölge veren bir çınar olmaya yürüyen bir iradeyi temsil etmektedir.

Vakfın kataloğunda yer alan şu cümle, bu istikameti tek başına özetler:

“Amacımız; topluma değer katacak nesiller yetiştirmektir.”

Bu bir slogan değil; bedeli olan, sorumluluğu olan ve emanete dönüşmüş bir niyettir.

Bu vakıf masa başında kurulmadı. Bir raporla, bir dosyayla, bir resmî yazıyla başlamadı. Bir emanetle başladı.

Yıl 1994… Şevki Yılmaz hocamızın Rize’de belediye başkanı seçildiği yıllar… Bir gün Van’dan ve Hakkari’den iki otobüs Rize’ye gelir. Otobüslerin içi, Doğu’nun fakir, yoksul ve sahipsiz çocukları ve velileriyle doludur. Yanlarında bir de mektup vardır.

Mektupta şu satırlar yazılıdır:

“Hocam, bu çocuklar Doğu’nun fakir ve yoksul çocuklarıdır.

Bu çocuklara ya Okut! Ya da ( terörün merkezi) kandile gönder”

İşte o an, bir yöneticinin değil; bir dava adamının refleksi devreye girer. Şevki Hocam tereddüt etmez; şart hesaplamaz, imkân tartmaz. İki otel binasını kiralar ve o çocukları oraya yerleştirir.

Orada sessiz ama derin bir eğitim seferberliği başlar. O çocuklar sadece barınmaz; okur, öğrenir, ahlâkla........

© Haber Vakti