Tarihte yönetim biçimleri çoğu kez halkın değil, düzenin aynası olmuştur. Aristokrasi, bilgiyle donanmış, eğitimli ve kültürel birikimi yüksek bir sınıfın yönetimi olarak ortaya çıktığında, toplumlara bir “denge” duygusu vermişti. Kusurları elbette vardı; seçkindi, bazen adaletsizdi. Ama bilgiye ve sorumluluğa dayalı bir yönetsel akıl içeriyordu.

Bugünse çoğu ülkede aristokrasinin yerini kakistokrasi, yani “en kötülerin yönetimi” aldı. Bilgisizliğin liyakatten üstün tutulduğu, kısa vadeli çıkarların uzun vadeli değerleri boğduğu bir dönemdeyiz.

Ekonomi, artık yalnızca rakamların değil, güdülerin da oyun alanı. Adam Smith, The Theory of Moral Sentiments adlı eserinde insanın “hayvani güdülerini” yani hırs, korku, çıkar ve rekabeti, ekonominin temel itici güçleri arasında sayar. Bu güdüler, doğru yönetildiğinde üretkenliği besler; ama dizginsiz........

© Haber Vakti