Her sabah çocuklarımızı eğitim görmeleri için okullara gönderiyoruz. Hatta ailelerinden daha fazla okulda zaman geçiriyorlar. Hayatı öğrenmeye çalışıyorlar.

Biz toplum olarak nerede yanlış yapıyoruz? Çünkü ortada toplu bir yanlışlık var.

“Yanlışlık yok” demeyin. Bir yerlerde yanlışlık ya da yanlışlıklar var ama nerede? Kaç gündür sosyal medyada görüyorum; kimi eğitime kızıyor, kimi TV programlarına, mafya dizilerine… Kimi zorbalık diyor, kimi güvenlik yok diyor. Peki hangisi ya da hepsi mi? Cevabı bulabiliyor muyuz? Çözümler getirebiliyor muyuz?

Biz ilkokula, liseye giderken okula girerdik. Önce güvenlik görevlisinin kontrolünden geçerdik, öğrenci miyiz diye; sonra öğretmenlerin kontrolünden geçerdik, kılık kıyafetimizde bir sorun var mı diye. Andımızı, İstiklal Marşı’mızı okurduk; öyle girerdik sınıfa. Öğretmenlerimize düşüncelerimizi de söylerdik, tabii ki saygı çerçevesinde. Şimdilerde ise çocukların iletişim bile kuramadığını gözlemliyorum.

Hatta bir öğretmenimiz vardı; tırnak kontrolü yapardı. Eğer tırnaklarımız kesilmemişse, tırnak makası verirdi. Sınıfta tırnaklarımızı keserdik.

Yani demek istediğim, biz iletişim kurabilen çocuklardık. Kurallar vardı ve biz o kurallara uyardık. Kurallar zaten toplum düzenini sağlamak için değil mi?

Şimdiki çocuklar dijital dünyada ya da klavyede var olabiliyorlar sadece. Yüz yüze iletişimde ise çok etkisiz kalıyorlar.

Eğitim ve kuralları yok edersek kuralsızlık ve kaos başlamaz mı? Görünen o ki  gelecek nesiller kaosu yaşamaya başladı. Eğitimi çökmüş bir medeniyet, temeli olmayan bina gibidir.Belki de asıl sormamız gereken soru şu: Sorun çocuklarda mı, yoksa onları yetiştiren önce aile akabinde sistemde mi? 

© Haber Expres Gazetesi