Son yıllarda Türkiye’de hane halkının gündelik hayatını en fazla zorlayan iki başlık, kiralar ve gıda fiyatları oldu. Enflasyonun genel seyrinden bağımsız gibi algılanan bu iki kalem, aslında ekonomideki yapısal sorunların, politika tercihlerinin ve küresel gelişmelerin kesişim noktasında yer alıyor. Barınma ve beslenme gibi en temel ihtiyaçların maliyetindeki hızlı artış, yalnızca satın alma gücünü aşındırmakla kalmıyor; gelir dağılımını bozuyor, sosyal dengeleri sarsıyor ve toplumsal refah algısını derinden etkiliyor.

Barınma Krizi: Kiralarda Yeni Normal mi?

Kira artışları, son birkaç yılda “olağan” kabul edilen sınırların çok ötesine geçti. Büyük şehirlerde konut kiraları, birçok bölgede yıllık bazda yüzde yüzleri aşan artışlar gösterdi. Bu yükselişin arkasında birden fazla neden bulunuyor. Öncelikle, uzun yıllardır biriken konut arzı açığı dikkat çekiyor. Nüfus artışı, şehirleşme, iç göç ve özellikle büyükşehirlerde yoğunlaşan talep, yeni konut üretiminin gerisinde kaldı. İnşaat maliyetlerindeki sert yükseliş ise yeni konut üretimini daha pahalı ve riskli hale getirdi.

Faiz politikaları ve finansmana erişim koşulları da konut piyasasını doğrudan etkiledi. Konut kredilerine erişimin zorlaşması, satın alma talebini kiralık konut piyasasına yönlendirdi. Satın alamayan geniş bir kesim, kiracı olarak piyasada kalmaya devam edince talep daha da yoğunlaştı. Buna karşılık, yatırımcıların bir kısmı belirsizlik ve maliyet baskısı nedeniyle yeni konut arzı sunmaktan kaçındı. Sonuçta, kiralık konut piyasasında arz-talep dengesizliği derinleşti.

Kira artışlarını sınırlamaya yönelik idari düzenlemeler ise kısa vadede kiracıları korumayı amaçlasa da uzun vadede farklı sorunlar doğurdu. Bazı ev sahipleri, yasal sınırlamaları aşmak için kayıt dışı yöntemlere yöneldi; bazıları ise konutlarını kiraya vermek yerine boş tutmayı tercih etti. Bu durum, fiili........

© Haber Ege