Malumunuz bakmak ile görmek arasında çok fark vardır. Sanırım asıl mesele görebilmektir. Çoğu insan sadece bakmakla yetinir. Basit bakarlar ve basit yaşarlar. Belki de en iyisi bu şekilde sadece bakmaktır yaşanılan her şeye. Çok yorulmadan, herhangi bir şeye çok takılmadan yüzeysel takılarak. Çilesi bitmeyen dünyanın derdine dert katmamak açısından bu şekilde bakmak ama görmek için çaba sarf etmemek yani hayatı daha düz yaşamak belki de sağlığımız açısından daha iyi olabilir.

Herkes bir şekilde bakıyor ama sanırım çok az bir kısım görebiliyor. Bazen bir gülüşün arkasındaki acıyı veya birinin iyiyim derken aslında içine attığı sıkıntılarının olduğunu anlayabilmek bakmaktan ziyade görmek ile alakalı hiç şüphesiz.

Kimisi hissederek kalbi ile görür ki bu bakış açısına sahip olanlar genelde daha hassas ve duygusal kişilerdir. Ruhuyla görenler ise daha naif diye düşünüyorum. Ruhuyla görenler sevgiyi yaşar ve yaşatır gibi.

Ve bir de anlayarak görenler vardır ki onlar yorulurlar gördüklerine anlam yüklemekten. Anlayarak görenler idrak ederler ve gördüklerinin değerini bilirler. Tüm benliği ile görenler ise sanki kulluk mertebesinin en yüksek makamına ulaşmışlardır diyebiliriz.

Peki ya en çok ihtiyacımız olan şey. Onu nasıl yaşıyoruz ya da yaşatıyoruz. Tabi ki bahsettiğim şey SEVGİ.

Aklımızla severiz kimi zaman. Mantığımız duyguların önüne geçer. Ne kadar makbul bir sevgi türü olduğu tartışmaya açık gibi. Her şey de bir denklik arayan insanların sevgi anlayışı akılla sevmenin tanımına uyuyor gibi

Kalbi ile sevenler aşka ulaşmıştır diyebiliriz sanırım. Tüm yüreğiyle sevgi ve muhabbet içerisinde hissediyorsa insanoğlu, gözleri ışıldıyor ve heyecanlanıyorsa bu sevgi çoktan AŞK’ a dönüşmüştür.

Hayat bir girdaba girer bazen, savrulur durur insanoğlu. Karanlıklar hüküm sürer günlerine kuyuya düşen Yusuf misali ümitsiz hisseder insan ara sıra. Çıkmazlara girer, düzü ters tersi düz olur tabiri caizse. Kaybetmeden bulamaz bazen kendini ve aradığını.

Ömür yolculuğunda sevgiyi ararken bazen hiç bulamayacakmış gibi hissederiz. Yalnızlığa teslim olmuş gibi çaresiz kalırız. Fakat bir dostun muhabbetinde, aile bağlarının gücünde, yârin sevdasında aydınlığa kavuşmuşuz gibi hissederiz.

Bulduğunu kaybetmemek ne güzel şey. Elinde olanların değerini bilmek ne tarifsiz bir kazanç. Gönül gözü ile görebilmek, hissederek ve anlayarak Selam olsun güzel bakana, güzel görene. Selam olsun kıymet bilene. Selam olsun sevgiyi yaşayan ve yaşatana. Kaybettiklerimizin az olduğu günlerin çok olması ümidiyle kalın sağlıcakla.

Bulduğumda kaybettim seni,

Yakınken ırak kaldık birbirimize.

Akıllarımız yarım kaldı.

Neydi aramızdaki şey,

Utangaç ve ürkek gibi

Neydi gönlümüzden geçen

Titrek ve yetim bir his gibi.

Ne yazık ki bulduğumda kaybettim seni.

Bulutların üzerinde gibi

Bahar havası her yer,

Bitmeyecek bir huzur gibi.

Sonra bulduğumda kaybettim seni.

Anlamı oldun gülüşlerimin

Asi hoyrat benliğime veda

Muhabbet dolu günlere selam oldun

Hiç bitmeyecek bir mutluluk gibi

Fakat bulduğumda kaybettim seni.

Dipsiz bir kuyunun içinde gibi

Bulduğumda kaybettim seni…        

© Günışığı Gazetesi