ESKİ PALU’DA TİCARET – 2 |
Geçen haftadan devam…
Palu’nun ticari gücünün temelinde yalnızca yollar değil, aynı zamanda üretim çeşitliliği ve zanaatkârlık geleneği yatmaktaydı. Şehir, tarımdan el sanatlarına, hayvancılıktan maden işçiliğine kadar pek çok alanda kendi kendine yetebilen bir ekonomik yapıya sahipti.
El sanatları içerisinde özellikle yemenicilik, Palu’nun simge üretim dallarından biri hâline gelmişti. Çevre il ve kazaların büyük bölümünün yemeni ihtiyacı Palu’dan karşılanırdı. Bunun yanı sıra şehirdeki dokuma tezgâhlarında; palas, kilim, heybe, keçe, çuval, haral ve çeşitli bez türleri dokunur; ipek ve pamuk karışımıyla üretilen çitari kumaş ile Palu Bezi geniş bir kullanım alanı bulurdu.
Palu’nun tarımsal ve doğal ürünleri de ticarette önemli bir yer tutuyordu. Meşhur üzüm bağlarından elde edilen ürünler arasında, özellikle Gayrimüslim nüfus tarafından üretilen şaraplar dikkat çekmekteydi. Bunun yanında ipek böcekçiliği, dokumacılık (palas, kilim, heybe, keçe, düz ve desenli bezler, aba), işleme ve nakışçılık, dericilik, bakır ve gümüş işçiliği Palu’nun öne çıkan üretim alanları arasındaydı.
Ayrıca ceviz, badem, kayısı kurusu, pestil, sucuk, dut ve üzümden elde edilen çeşitli ürünler, kitre (çiriş), çivit, susam, keten yağı, bal, tereyağı ve şurup gibi ürünler hem iç piyasada tüketilir hem de çevre bölgelere ihraç edilirdi.
Kilden yapılan eşyalar........