“Çocuğum beni dinlemiyor” cümlesi, günümüz ebeveynliğinin en masum yalanlarından biridir. Yalan diyorum; çünkü bu cümle çoğu zaman doğru değildir. Bu serzenişlerin arkasında genellikle dinlemeyen bir çocuk değil, dinlemeye sabrı kalmamış yetişkinler vardır. Bunu kabul etmek zor gelir. Çünkü kabul edersek, suçlayacak kimse kalmaz.

Bir çocuk neden dinlemez? Bu sorunun cevabına geçmeden önce şunu sormak gerekir: Çocuklar bizi ne zaman dinlesinler?

Televizyon açıkken mi?
Elimiz telefondayken mi?
Konuşurken sözünü kestiğimizde mi?
Yoksa en saf halleriyle açıldıklarında “abartıyorsun” diyerek küçümsediğimiz duygularından sonra mı?

Biz çocukları dinlemediğimizde buna yorgunluk deriz. Çocuklar bizi dinlemediğinde ise saygısızlık. Bu çifte standardı konuşmadan, meselenin özüne inemeyiz.

Çocuklar kulaklarıyla değil, değdikleri yerden, yani yürekleriyle dinler. Ses tonunu değil, sesin ardındaki niyeti duyarlar. Bir yetişkin bedenen karşısında olsa bile gerçekten orada değilse, çocuk bunu ilk anda anlar.

Sürekli emir alan, sürekli düzeltilen, eleştirilen, kıyaslanan bir çocuk zamanla şunu öğrenir:
“Konuşmamın bir anlamı yok. Susmak daha güvenli.”

Sonra susar. Ama sandığımız gibi uslandığı için değil; anlaşılmaya dair umudu azaldığı için. Biz ise bu suskunluğu terbiye zannederiz.

Emir dili ebeveynliği ve otoriteyi güçlendirmez; acizliği gizler. Bu dil,........

© Günışığı Gazetesi