“GADANALAM NEDİSİN, GINDIRLANİK GİDİK, NEDİSİN GAKGO” gibi üç muhteşem eserin müellifi… Bedri Yücel namıdiğer “Bir Garip Bedo.” Sanırım bu şehirdeki herkes ve gurbetteki hemşehrilerimiz Bedri Yücel’i en çok da “Bir Garip Bedo” diye bilyior ve tanıyor. Mahlası almış başını gidiyor ve bir marka haline geliyor. Bu ne bahtiyarlıktır bir yazar için. Onurdur ve gururdur diye düşünüyorum.

Halka mal olmak ve o halkın sevdiği, arayıp sorduğu bir yazar olmak… Bundan büyük bir paye var mıdır yazın hayatında? Bedo’nun maddi bir beklentisi yok sadece içinde yaşadığı ve ait olduğu toplumu en güzel şekilde temsil etmek ve kendi üslubunca ifade edebilmektir derdi, tasası. Elazığ’la ilgili her hususta Yasemin Açık’tan tutun Kitap Fuarı’na, İzzetpaşa’dan Gazi Caddesi’ne, Elazığ türkülerinden şapkasına, Sayın Valimizden milletvekillerimize, belediye başkanımıza kadar herkes, her şey bir şekilde mevzubahis oluyor onun yazılarına. Kırmadan ve incitmeden bazen eleştiriyle bazen övgüyle ama her şekilde yapıcı, olumlayıcı ve birlik ruhuyla kalemini bu şehrin okurlarına sunuyor. Tabii ki ortaya koyduğu eserler de dikkatlice okunmalı, bu eserlere de sahip çıkılmalıdır.

Dil konusunda Elazığ ağzını başarıyla ve zengin bir şekilde kullananan Bedo’nun bu tarzı ve tavrı, aslında Türkçemizin de yöreden yöreye değişen ağız özellikleriyle ve ifade kabiliyetiyle ne kadar büyük ve zengin bir dil olduğunun da göstergesidir. Bu dili anlamayan yahut bunu eleştiren hata yapmış olur. Çünkü birikim ve derin bir kelime hazinesi gerektiren bu üslup- kıskanmayın ama- kıvrak mı kıvrak bir zekânın da ta kendisidir. Elazığ ağzını yazıda kullanmak ve buradan mizah çıkarmak öyle kolay bir iş olmasa gerek. Belki çoğunuz “Bundan kolay ne var, biz de yazarız.” diye söylüyor, belki de bu şekilde yorumluyorsunuz. Sakın bu hataya........

© Günışığı Gazetesi