DÜŞME |
Düşüp de deşme yaranı, eşip de şaşma âlemin hâline.
Kaşıyıp da kanatma yaranı, kanatıp da kalma pansumansız.
Düşersen ilk tanıdıkların gider, sonra herkes çorap söküğü gibi…
Kalan anandır, sonra baban.
Gerisi yalandır; buna inan.
“Hani dostum, nerede?
Arkadaşım, can yoldaşım, sevdiklerim?”
Ara ki bulasın gündüz vakti fenerle!
Allah’ın bir kulu görünmez olur.
Kahırdır, eziyettir bu hâl sana.
Ahde vefa saydığın her şey gün gelir ahde cefa olur.
Elden ayaktan düşme sakın!
Güçten, takatten kesilme!
Sevdiklerin ilk yüzüstü koyar seni.
Kalırsın ortada tek başına.
Bir dost eli ararsın, bir can dostu…
Güzel bir söz,umut verici bir laf,
ayakta tutacak bir cümle…
Elin havada kalır, gözün kapıda, kulağın pencerede…
Deşme yaranı bir daha.
El ilaç olmaz sana, çare olmaz hiçbir şey.
Yel olup gider hısmın, yaban olup gider yakın saydığın.
Varsa anandır yanında olan, babandır ardında duran.
Her şeyden ve herkesten sonra
Varsa yoksa onlardır hakikat olan.
Gerisi dublajdır; buna inan.
Düşüp de deşme yaranı.
Eşip de gün yüzüne çıkarma.
İçinde büyüyen bir yaradır yalnızlığın.
Kaşıyıp da kanatma........