“Ben seni güzel sevdim imanım gibi.” diye başlar Zekeriya İLHAN “AYNADAKİ YALAN” adlı şiir kitabına. Şiirin her dörtlüğünde tekrarlanan bu dize parça güzelliği olarak anlamı pekiştirmekle kalmamış sanki bir yüreğin içini döküp yok yok içindeki yangını lav gibi akıtıp rahatlamasını sağlamıştır. Bu kendini buluş bütün güzelliği açısından da şiiri tamamlamıştır anlam olarak.
Şiir hissetmek ve hissettirmek değil midir? “AYNADAKİ YALAN”ı okurken şairin hâletiruhiyesini çok iyi tahlil ediyor; onun hasret ve hicranla kıvrım kıvrım olmuş dimağında fikirleşen, kalp süzgecinde de şiirleşen hislerini içtenlikle yakalıyorsunuz.
Mevzu bu değil mi?
Hissettirmek…

Yazın hayatımda hep yazdıklarımın karşıda uyandırdığı etkiye bakmışımdır. Okuyan kişi kendisinden bir şeyler bulmuşsa o eser tamamdır benim nezdimde. Çok da sanat aramıyorum, afili cümleler beklemiyorum, alengirli ve alegorik ifadelere de bakmıyorum. Şiir senden çıktıktan sonra artık adresini arayan bir yolcudur. Kim bu şiiri alırsa ve kendi duygularına tercüman kabul ederse onundur gayri. Böyle baktım şiirlerine ve böyle okudum İLHAN’ın şiirlerini.

Mevzumuz kalptir ve İLHAN da “Affet Allah’ım kalbime söz geçiremiyorum.” diyerek şiirlerinde lirizmi dize dize yaşamış, konuşma dilini şiirleştirmiş ve samimi bir şekilde de bunu kağıda dökmüştür.........

© Günışığı Gazetesi