Savaş başlamıştı ve küçük kızını nasıl koruyacağını bilmiyordu. Kaçıp gitmeliydi belki şehirden ve ülkeden. Ama kavgalı da olsa şehriydi, ülkesiydi, tarihiydi burası.

Tabaklardaki yemek artıklarını çöpe boşalttı. Tabakları mutfak tezgahında üst üste koydu. Son tabağın içine yıkanacak çatalları koydu. Kocası ve kızı okul yolundaydı. Aklı onlardaydı. Hükümeti protesto eylemlerine katılan kocasının başına bir şey gelmemişti. Eylemler bitti ve şimdi savaş vardı. Esas şimdi ne yapacaklardı? Kocasının hissettirmek istemediği tedirginliğini hatırladı, hiç uyumadığını, evdeki güvenli alanları tespit etmeye çalıştığını... Berbat bir geceydi. "Benim küçük gecemde viran olmanın korkusu var." (Füruğ Ferruhzad) * Kızının elinden tutmuştu. Hızlı yürüyordu çünkü işe geç kalıyordu. Sırtında okul çantasıyla koşar adım yürüse de babasına yetişemiyordu. Baba bunu fark edince yavaşladı biraz. Kızının saçını okşadı ve gülümsedi ona. "Az kaldı" dedi. Kadın bulaşıkları yıkadı. Yemek masasını ıslak bir bezle temizledi. Masanın etrafına dökülmüş yemek artıklarını süpürdü. Kızın oturduğu sandalyede ekmek kırıntıları vardı. Onu da temizledi. Pencereden dışarı baktı. Bugün yapması gereken işleri düşündü. Kızı okul kapısından içeri girmeden dönüp babasına baktı. Babası oradaydı. Babası hep oradaydı. Ona el sallamadan işe gitmezdi. Kızına el salladı. Kızı okul kapısından girip gözden kaybolunca saatine baktı. İşe geç kalmıştı. Şimdi koşar adım geri dönmesi gerekiyordu. Patrona gecikmenin nedenini izah edebileceğini düşündü. Zaten savaş vardı ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Artık herkes herkesi anlayacaktı ya da hiç kimse ötekinin derdiyle hemhal olmayacaktı. "Rüzgar bizi kendisiyle götürecek. (F. Ferruhzad).

Balkondaki çiçeklere su verdi. Bugün ev işlerini erken bitirmek istiyordu. Alışverişe gidecekti bugün ve hem kızının hem kocasının sevdiği........

© Güneydoğu Ekspres