Geçen gün, bir ajansın haberinde, Gazze’de devasa çöp yığınları içinde çöp toplayan birkaç çocuğa ait haber ve fotoğraflar paylaşıldı.

Haberi okur okumaz, bir kelam etmek için klavye başına geçtim de, Allah şahit, parmaklarım titredi.

Kendimden iğrendim desem yeridir. Kendimden, yaşadığım çağ ve coğrafyadan dahası…Bütün dünyanın gözleri önünde ve neredeyse canlı yayında sistematik bir katliam yapılıyor. Ve konuşması gerekenler susuyor, yer yer ölü taklidi yapıyor. İnsanlar 3 maymunu oynamıyorlar. Artık dört maymunu oynuyor insanlık alemi. Tamam konuşmayın, görmezden ve duymazdan da gelin. Ama nasıl hissedemezsiniz? Nasıl hissedemeyiz?

Gazze artık yalnızca bombaların düştüğü bir şehir değil, insanlığın vicdanının enkaz altında kaldığı bir coğrafya haline geldi. Her gün ekranlara düşen görüntülerde bir çocuğun korkuyla titreyen gözlerini, bir annenin cansız evladına sarılışını, açlıktan kemikleri belirginleşmiş bedenleri görüyoruz. Ama dünya, bütün bu acıları sanki sıradan bir haber bülteni izler gibi seyretmeye devam ediyor. Bu cümledeki ‘sanki’ kelimesi hem fazla hem de gereksiz sanırım.

Bugün Gazze’de çocuklar oyuncak değil, çöp topluyor. Okula gitmeleri gereken yaşta, bombaların gölgesinde plastik ve........

© Güneydoğu Ekspres