Değişen sadece zaman mı, yoksa insanın insana bakışı mı? İnsan hayatında bazı kelimeler vardır; anlamını kaybettiğinde aslında çok şey kaybolur. Güven de bunlardan biridir.

Bir insana inanmak, verdiği söze güvenmek, yanında kendini huzurlu hissetmek… Bunlar hayatın görünmeyen ama en güçlü bağlarıdır. Çünkü sevginin de dostluğun da aile ilişkilerinin de toplum düzeninin de temelinde güven vardır.Ama bugün hepimizin hissettiği bir gerçek var; Güven duygumuz giderek azalıyor.

35 yıllık gazetecilik hayatım boyunca Van’dan Diyarbakır’a, Diyarbakır’dan Şanlıurfa’ya kadar farklı şehirlerde yaşadım, insan hikâyelerine tanıklık ettim.Gazeteci olarak bazen bir köy evinde, bazen bir mahalle kahvesinde, bazen acılı bir ailenin yanında insanları dinledim. Yıllar içinde gördüğüm en önemli gerçeklerden biri şuydu; İnsanların en büyük ihtiyacı sadece ekmek ve aş değildi. İnsanların birbirine inanma, dayanma ve güvenme ihtiyacı vardı.

Van’da mahalle kültürünün güçlü olduğu yılları hatırlıyorum. İnsanlar birbirini tanırdı. Bir komşunun sözü, bazen bir senetten daha değerliydi.

Diyarbakır’da gazetecilik yaptığım yıllarda da aynı dayanışmayı çok gördüm. Zor zamanlarda insanlar birbirinin kapısını çalar, acısını paylaşır, sevincini çoğaltırdı.

Elbette geçmişte her şey kusursuz değildi. İnsanlar yine hata yapıyordu, kırgınlıklar yaşanıyordu. Ancak ilişkilerde sabır, emek, saygı ve vefa daha güçlüydü.

Bugün ise çok farklı........

© Güneydoğu Ekspres