Sayın hocalarım! Değerli meslektaşlarım! Öğretmenliği seçen sevgili öğrencilerim!

Bu dertleşme mektubunu, daha doğrusu bu değerlendirmeyi yazarken hitap konusunda kararsız kaldım. Anlamlı sözler, vurucu saptamalar, fark edilmek, görünür olmak bazı mesleklerin hem özünde olduğu için, hem de olması gerektiği için çok farklı duygular arasında gidip geldim. Bu arada mesleğimizin olmazsa olmazlarını düşündüm…

CB’nin, “23 yılda mahkeme sayısını 126’dan 245’e yükselttik” şeklindeki sözlerini düşündüm, okul ve hastane yerine hapishaneler açan yönetim erbabının ekonomi istihdam yaratmadığı için 13 milyona yaklaşan işsizler ordusu ve diplomalı işsizler kervanı hakkında ne düşünüyor diye merak ettim!

Vaize Merve Sefa Erbaş Likoğlu tarafından Fen Lisesi'nde sadece kadın velilere yönelik olarak düzenlenen ergenlerle anlaşma söyleşisinde bu uygulamanın “babalar çocukların sorunlarıyla ilgilenmez” anlamına mı geldiğini gözlerimi açarak sorgularken, ancak şaşırmayarak ama çok üzülerek yanıt aramaya çalıştım. Böylece bir kez daha öğretmenliğin heyecan, özen, sabır, sevgi, emek istediğini hatırladım. Ve aklıma gelenleri şöyle sıralamaya çalıştım…

Öncelikle; kendisini amasız fakatsız sevdirecek, farkını kanıtlayacak kadar sempatik ve sımsıcak bir ortam yaratan eğitimcileri düşündüm…

İkincisi; hayranlık uyandıracak, başka hocalarla kıyaslatacak kadar hoşgörülü olan meslektaşlarımızı düşündüm…

Üçüncüsü; saygı duyulacak kadar bilgili, örnek alınacak kadar özgüveni yüksek ve daha da önemlisi........

© Gerçek Gündem