Bizim buralarda bir insanı kutsamak da, yerin dibine sokmak da jet hızıyla olur. Haluk Levent de bu ülkenin kolektif vicdanında uzun süre "iyiliğin, dayanışmanın, omuz vermenin" ete kemiğe bürünmüş haliydi. Şarkılarını seversiniz sevmezsiniz, ama kurduğu Ahbap organizasyonuyla tıkır tıkır işleyen alternatif bir umut kapısı açtığını kimse inkâr edemezdi.

Gelin görün ki, artık saklanamaz hale gelen o son iddia, adeta başımızdan aşağı kaynar sular döktü: Depremzedenin, yetimin, yoksulun umudu olan Ahbap paralarının kumar masalarında eritilmesi...

Şimdi hemen birileri çıkıp savunma kalkanlarını kuşanacaktır: "Ama Haluk Abi aslında çok iyi niyetli biri, özünde çok iyi bir insan!"

Durun, orada bir duralım. Tam da bu noktada, Avrupa kültürünün yüzyıllardır imbikten süzerek bugüne getirdiği, insan doğasının o karanlık dehlizlerini aydınlatan iki meşhur Alman atasözünü hatırlamanın sırasıdır.

İlki, bugün tüm dünyanın ortak mirası sayılan o sarsıcı gerçek: "Cehennemin yolu iyi niyet taşlarıyla döşelidir."

İlk teologlardan halk bilimcilerine kadar uzanan bu köklü deyiş, bize çok basit bir şeyi öğretir: Sadece "iyi niyetli" olmak yetmez. İyi niyet, basiretsizlik, kontrolsüzlük ve sorumsuzlukla birleştiğinde, dünyanın en........

© Gerçek Gündem