Μεγαλύτερος αντίπαλός του ο κακός του εαυτός

Η διπλή νίκη και το μοίρασμα των ευθυνών

Οι 27 πόντοι του α' δεκαλέπτου και οι 26 του β' ημιχρόνου τα λένε όλα

Παρασκευή... κοντή γιορτή

Θα ξεκινήσω κάπως διαφορετικά σήμερα όσον αφορά το παιχνίδι του Παναθηναϊκού και την σπουδαία, όσο και σημαντική, νίκη του απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα, με την οποία παραμένει μέσα στους (δύο;) στόχους του.

Είχα διαβάσει πριν από κάποιο χρονικό διάστημα τον συμβολισμό της διάσημης κινηματογραφικής ατάκας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορτσέζε το μακρινό 1976. Υποδυόμενος τον Τράβις Μπικλ, έναν βετεράνο του πολέμου στο Βιετνάμ ο οποίος εργαζόταν ως ταξιτζής στη Νέα Υόρκη, έμελλε να περάσει στην ιστορία με το «You talking to me?» κοιτώντας τον καθρέπτη.

Αν και ήθελε να δείξει το πόσο αποξενωμένος ήταν από την κοινωνία έχοντας βρεθεί στα όρια της παράνοιας, η ουσία της εν λόγω ατάκας κοιτώντας τον καθρέπτη είχε να κάνει με το γεγονός ότι έψαχνε ο Ντε Νίρο να βρει έναν αντίπαλο αλλά έβρισκε απέναντι του μόνο τον εαυτό του. Κάτι που τόνιζε την άγνωστη ταυτότητά του και την αυξανόμενη αστάθειά του. Τώρα θα μου πείτε τι μπορεί να έχει ο εν λόγω συμβολισμός με τον Παναθηναϊκό, το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα και την έως τώρα πορεία των «πρασίνων» στην Euroleague;

Μεγαλύτερος αντίπαλός του ο κακός του εαυτός

Τρόπον τινά μπορεί και να έχει. Ίσως να κοιτάζονται και εκείνοι στον καθρέπτη με σκεπτικισμό. Ίσως και εκείνοι να αναρωτιούνται ποιος είναι ο πραγματικός τους αντίπαλος. Ίσως να αναζητούν μέσα από τους ίδιους τους, του εαυτούς, τα αίτια για την περιπέτεια στην οποία έχουν μπλέξει αναφορικά με την θέση τους στην κατάταξη. Γιατί, κακά τα ψέματα. Με την ποιότητα, το βάθος, το ταλέντο και το συνολικό ρόστερ, ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να τους κοιτάζει όλους τους αντιπάλους του αφ’ υψηλού. Όσο… αλαζονικό και αν μπορεί να ακούγεται.

Όμως αυτήν την στιγμή έχει έναν και μόνο αντίπαλο. Τον εαυτό του. Τον κακό του εαυτό. Και συνάμα προσπαθεί να βρει την (χαμένη;) του ταυτότητα μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Ας κοιταχτούν όλοι καλά στον καθρέπτη και ας αναλογιστούν: Είναι αυτό το πρόσωπο που αντιπροσωπεύει την ομάδα; Είναι αυτό το μπάσκετ που θέλει να παίζει; Είναι αυτό το θέαμα δίκαιο για τον κόσμο ο οποίος -όπως πολύ σωστά ανέφερε και ο Λεσόρ- δεν απογοήτευσε ποτέ και κανέναν; Είναι δίκαιο για την διοίκηση και τον ιδιοκτήτη ο οποίος είναι ο πρώτος που εκφράζει δημόσια και με πάθος στο πόσο πολύ πιστεύει στην ομάδα του και στον προπονητή;

Και τα λέω αυτά τώρα. Ύστερα από νίκη. Όμως δεν γίνεται να μην ειπωθούν πρώτα τα άσχημα, ειδικά εάν λάβει κάποιος υπόψιν του το πρόσωπο που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός έως και το 28’ του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα. Με αυτό το μπάσκετ όχι… εξάδα και playoffs , αλλά ούτε την 10άδα και το Play-In δεν πρόκειται να προλάβει. Μιλημένα-ξηγημένα! Μπορεί να ακουστεί πολύ βαρύ αλλά πόνεσαν τα μάτια μας. Άμυνα-αεράμυνα και επίθεση «ό,τι να ‘ναι».

Και εδώ είναι που η επιστήμη θα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Πώς γίνεται η ΙΔΙΑ ομάδα με τους ΙΔΙΟΥΣ παίκτες, στο ΙΔΙΟ παιχνίδι να γυρίζει ολοκληρωτικά το τσιπάκι στα τελευταία 12 λεπτά, να προκαλεί τρόμο στην άμυνα και στην επίθεση να γυρίζει σωστά την μπάλα, να έχει υπομονή, να βρίσκει καλά σουτ και σε γενικές γραμμές να παίζει σωστό και (τουλάχιστον) ορθολογικό μπάσκετ; Ήταν άραγε οι αποδοκιμασίες που ακούστηκαν όταν ο Αστέρας έφτασε στο +12 (50-62 στο 28’) και οι οποίες έγιναν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ιαχές ενθάρρυνσης και πίστης αμέσως μετά το τάιμ άουτ; Μπορεί ο κόσμος να δυσανασχετεί κάποιες φορές με αυτά που βλέπει (και καλά κάνει και δυσανασχετεί) αλλά δεν παύει να πιστεύει, να ενισχύει και να στηρίζει. Πάντα το έκανε και πάντα θα συνεχίσει να το κάνει.

Η διπλή νίκη και το μοίρασμα των ευθυνών

Και είμαι σίγουρος (μάλλον γνωρίζω για να το θέσω καλύτερα) ότι πρώτοι οι παίκτες και ο προπονητής θέλουν να πετύχουν. Πολύ περισσότερο από τους φιλάθλους. Τι φταίει και δεν γίνεται βάσει του ρόστερ και της δεδομένης ποιότητας που υπάρχει; Αυτό είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να το βρουν οι ίδιοι. Όλοι. Γιατί όλοι έχουν ευθύνες, καθένας από το δικό του πόστο και το δικό του μετερίζι.

Ούτε φταίει μόνο ο Άταμαν αλλά ούτε και μόνο οι παίκτες για το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός εδώ και σχεδόν τρεις μήνες παίζει… κάτι σαν μπάσκετ χωρίς ξεκάθαρο πλάνο και συγκεκριμένη ταυτότητα. Η ευθύνη είναι μοιρασμένη. Ποιος έχει μεγαλύτερη ευθύνη ή ποιος έχει μικρότερη ευθύνη, αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν οι ίδιοι και μόνο εκείνοι. Όχι εγώ. Και τα λέω όλα αυτά γιατί απέδειξαν στο τελευταίο κομμάτι του συγκεκριμένου αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα ότι όταν παίξουν βάσει των πραγματικών τους δυνατοτήτων, δεν… χαμπαριάζουν τίποτα.

Είναι ικανοί για το καλύτερο. Και σε καμία περίπτωση δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα απολύτως στις έξι εναπομείνασες αγωνιστικές έως το τέλος της κανονικής διάρκειας της Euroleague. Και φυσικά πιστεύουν μέσα τους ότι θα μπορέσουν να φτάσουν στον μίνιμουμ στόχο που είναι η εξάδα ή ακόμα και στο αβαντάζ έδρας σε περίπτωση που φορτσάρουν και κάνουν το απόλυτο 6/6 (ή ακόμα και το 5/6). Δύσκολο; Ναι δύσκολο το δεύτερο σενάριο. Όμως όχι και απίθανο από τη στιγμή που μιλάμε για μια ομάδα με δύο διαφορετικά πρόσωπα.

Και το καλό της πρόσωπο το παρουσίασε όταν έπρεπε. Εκεί που έπρεπε ώστε να κάνει την ανατροπή και να φτάσει σε μια νίκη η οποία είναι και… διπλή. Αφενός δεν άφησε τον Ερυθρό Αστέρα να ξεφύγει με δύο νίκες διαφορά (γιατί σε περίπτωση ήττας ο Παναθηναϊκός θα είχε 17-15 και ο Αστέρας 19-13 και την ισοβαθμία) και αφετέρου τον έπιασε στις 18 νίκες (18-14) ποντάροντας πλέον σε κάποιο στραβοπάτημα των Σέρβων. Επιπλέον το τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού και δη από το 28’ έως και το τέλος του αγώνα ήταν αυτό ακριβώς που πρέπει να κάνουν οι «πράσινοι» σε ΚΑΘΕ ματς χωρίς να χρειάζεται να μπαίνουν σε διαδικασία να «κυνηγούν» το σκορ. Το κυριότερο; Να είναι σκληροί στην αμυνα!

Οι 27 πόντοι του α' δεκαλέπτου και οι 26 του β' ημιχρόνου τα λένε όλα

Και έρχομαι και ρωτάω εγώ τώρα: Πώς γίνεται στο πρώτο δεκάλεπτο να έχει δεχθεί ο Παναθηναϊκός 27 πόντους (και οι περισσότεροι εκ των οποίων με πανομοιότυπο τρόπο από το short roll) και σε ολόκληρο δεύτερο ημίχρονο 26 με 14 στην 3η περίοδο και μόλις 12 στην τελευταία; Άλλη ομάδα ήταν στο Glass Floor στο πρώτο μισό του αγώνα και διαφορετική εμφανίστηκε στο δεύτερο ημίχρονο; Πάντως είναι χαρακτηριστικό ότι το 1ο φάουλ στο πρώτο δεκάλεπτο, ο Παναθηναϊκό το έκανε στο 01:30 για το τέλος. Και αυτό λέει πολλά.

Πολλές φορές έχουμε ακούσει από παίκτες και προπονητή να λένε ότι «πρέπει να μπαίνουμε πιο σκληρά στο ξεκίνημα των αγώνων». Κάντε το λοιπόν. Για ποιον λόγο να βάζετε εσείς οι ίδιοι προβλήματα στους εαυτούς σας και μετά να τρέχετε και να μην φτάνετε (σε κάποιες περιπτώσεις); Από τον προπονητή και το πλάνο που έχει προετοιμάσει έως τους παίκτες από τον τρόπο με το οποίο το εκτελούν.

Γι’ αυτό και επανέρχομαι στο πρώτο που ανέφερα λέγοντας ότι ο μεγάλος αντίπαλος του Παναθηναϊκού είναι ο ίδιος τους ο εαυτός και κανείς άλλος. Ναι, ξέρω τι θα πουν οι περισσότεροι. Παίζουν και οι άλλοι μπάσκετ. Και όχι ο Παναθηναϊκός μόνος του. Βέβαια μιλάμε για την ομάδα με το καλύτερο (θεωρητικά) ρόστερ από πλευράς ατομικού ταλέντου και παικτών στο σύνολο και την πιο ακριβή ομάδα.

Και όσο να ‘ναι οι απαιτήσεις είναι (και πρέπει να είναι) μεγάλες. Οπότε λοιπόν ας παίζουν βάσει των δυνατοτήτων τους, ας παρουσιάζουν την εικόνα που πρέπει να παρουσιάζουν και αν ο αντίπαλος είναι καλύτερος, ας κερδίσει. Με γεια του και χαρά του. Όμως αυτό που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός έως και το 28’ του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα, σίγουρα δεν ήταν μπάσκετ.

Παρασκευή... κοντή γιορτή

Να το δω και λίγο ατομικά. Ο Ναν ξεκίνησε άσχημα το παιχνίδι. Και λογικό. Προερχόταν από υπερατλαντικό ταξίδι όπου είχε πάει για -ουσιαστικά- ένα 48ωρο για την κηδεία της γιαγιάς του, επέστρεψε στις 9 το πρωί της Πέμπτης και με το τζετ λαγκ έκανε κανονικά προπόνηση σε φουλ ρυθμούς και έπαιξε και το ματς. Και στο ξεκίνημα φάνηκε ότι ήταν επηρεασμένος. Στη συνέχεια «λύθηκε» και... ιδού τα αποτελέσματα των πεπραγμένων του, ειδικά στην τελευταία περίοδο.

Παίκτες - κλειδιά και οι οποίοι συμπλήρωσαν τον εξαιρετικό Χέιζ-Ντέιβις (ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ακόμα προσπαθεί να βρει τον ρόλο του αλλά σίγουρα ξεδιπλώνει την αναμφισβήτητη ποιότητά του) ήταν οι Ρογκαβόπουλος, Σλούκας και Χουάντσο. Ο μεν «Ρόγκα» πρόσφερε μαχητικότητα, ριμπάουντ, hustle plays και αυτοπεποίθηση στο παιχνίδι του. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν και είχε αστοχήσει σε τέσσερα τρίποντα, δεν δίστασε να πάρει και 5ο στο οποίο και ευστόχησε. Και εδώ να δώσουμε ένα credit στον Άταμαν, ο οποίος συνηθίζει να αποσύρει στον πάγκο έναν παίκτη ο οποίος αστοχεί σε δύο σερί σουτ. Και πολλά λέω τα δύο σουτ. Ακόμα και αν έχει βοηθήσει στην άμυνα. Τον Ρογκαβόπουλο, όμως, τον άφησε στο παρκέ. Και εκείνος φρόντισε να τον δικαιώσει και δη όταν η μπάλα έκαιγε και… τσουρουφλούσε.

Όσο για τον Σλούκα; Οι πιο «παραγωγικοί» μηδέν πόντοι που είχε. Βοήθησε τρομερά στην άμυνα με την άμυνα πάνω στην μπάλα, κυνήγησε το αμυντικό ριμπάουντ, αλλά το κυριότερο όλων; Μοίρασε 8 ασίστ και ουσιαστικά «είδε γήπεδο» φροντίζοντας ώστε να παίξει η ομάδα του ορθολογικό μπάσκετ τη στιγμή που το(ν) χρειαζόταν και το(ν) είχε ανάγκη.

Και φυσικά «βγήκε» το κοντό σχήμα με τον Χουάντσο στο «πέντε» (σ.σ. ειδικά όταν απέναντι του ήταν ο Οτζελέγιε) ο οποίος με τη σειρά του πήγαινε στα hustle plays, πήρε ριμπάουντ ενώ ευστόχησε και σ’ ένα πολύ κρίσιμο τρίποντο στα 02:56 για το τέλος με το οποίο έφερνε τον Παναθηναϊκό σε μαξιλαράκι τεσσάρων πόντων (75-71).

Θεωρώ ότι ο Άταμαν θα έβγαλε πολλά συμπεράσματα για τα σχήματα που πρέπει να εμπιστεύεται περισσότερο και ποια λιγότερο. Αν και αυτό δεν μπορεί να είναι απόλυτο καθώς κάθε παιχνίδι είναι διαφορετικό και ουσιαστικά η μία ομάδα προσαρμόζεται στο σχήμα της άλλης.

Παρόλα αυτά το εν λόγω ματς ήταν ένα καλό μάθημα, χωρίς απώλειες, για τη συνέχεια. Το επόμενο 2/2 σε Σεράγεβο κόντρα στην Ντουμπάι και σε «T-Center» απέναντι στην Μονακό θα πρέπει να θεωρείται επιβεβλημένο. Σε πρώτη φάση το βράδυ της Τρίτης (24/3) και σε δεύτερη φάση το βράδυ της Παρασκευής (27/3) θα μπορούμε να πούμε πολλά περισσότερα για το που βαδίζει ο Παναθηναϊκός και ποιος θα είναι ο πραγματικός του στόχος έως και το τέλος της κανονικής περιόδου.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.

© gazzetta